Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Sjómannablašiš Vķkingur

PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |


Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Sjómannablašiš Vķkingur

						fyrirstöðu, að skipalega er þar ill, má segja

óbrúkandi".

Frímann Benediktsson hreppstjóri í Grímsey,

nú (1932) á áttræðisaldri, segist hafa komið í

land á Kolbeinsey, er hann var þar úti við há-

karlaveiðar á yngri árum. Sagði hann, að mikið

hefði verið af fugli og eggjum á eyjunni. Eyj-

una kvað hann stöðugt vera að molna og eyð-

ast, svo að sjá mætti mun á næstum árlega. Af

Grímseyingum, sem nú eru í eyjunni, hafa að-

eins tveir komið til Kolbeinseyjar, er þeir voru

á hákarlaskipum frá Eyjafirði, og engar ferðir

hafa þeir farið til eyjarinnar síðan á dögum

Jóns stólpa.

Helgi Ólafsson á Borgum í Grímsey, ættaður

úr Eyjafirði, segir, að laust fyrir aldamótin hafi

skip úr Eyjafirði komið að Kolbeinsey, og gengu

skipsmenn á eyjuna, tóku þar 14 þúsundir eggja,

en þetta var um varptíma svartf uglsins, og still-

ur fyrir lengri tíma. Eyjan var svo þakin af

eggjum, að sumstaðar höfðu þau oltið saman í

hrúgur. Þegar sjórok er, skolast þau af eyj-

unni,13) en fuglinn lætur slíkt ekki á sig fá, og

verpir aftur að hálfum mánuði liðnum. Kunn-

ugir telja, að fuglar, sem verpa þar, muni tæp-

lega unga þar út að nokkru ráði, af því að sjó-

rok ganga jafnan yfir eyjuna. Að öllum líkind-

um mun það vera svartfugl, sem aðallega verpir

þar, en undir þá tegund bjargfugla heyrir:

langvía og álka, en langvían greinist í fleiri

afbrigði, svo sem: stuttnefja (hringskeri) og

hringvía. Þessir fuglar eiga aðeins eitt egg og

verpa þeim á berar klettasyllur og snasir í háum

strandbjörgum við sjó. En úti í eyju langt úti

í reginhafi geta þessir fuglar orpið á víð og

dreif, því þar telja þeir sig óhulta.

Af hvítfuglum, sem til mála gæti komið, að

orpið hefðu fyrrum í Kolbeinsey, eru: Fýlí og

rita, en þó vafasamt með rituna, því að hún

gerir sér haganlegt hreiður með mosa, sem hún

flýgur með í björgin. Um aðra fugla en hér

hafa verið taldir, getur ekki komið til mála, að

verpt hafi í eyju þessari.

Færeyingar hafa oft stundað sjóróðra við

Grímsey yfir vor og sumar. Árið 1914, um mán'-

aðamótin júlí og ágúst, var fiskilítið við Gríms-

ey. Tóku sig þá til f jórir Færeyingar á vélbátn-

um „Grím", eign Matthíasar prests Eggertsson-

ar, og fóru alla leið til Kolbeinseyjar. Formaður

fararinnar var Elías Christofersson. Bátinn

hlóðu þeir á nokkrum klukkustundum við eyj-

una, en hann var fremur lítill. Ekki komust

13)  Komið hefur innan úr þorski, veiddum við Kol-

beinsey, eggjarauða.

VIKlN G U R

þeir i eyjuna fyrir brimi. En fugt var allur

horfinn.                                                       :í:íU

Merkilegasti leiðangurinn til eyjarinnar var

frá Húsavík dagana 5.—8. júní 1932. Voru þá

teknar margar ljósmyndir af eyjunni frá öllum

hliðum og hún nákvæmlega athuguð. í förinni

voru: Sigfús Kristjánsson, Hólmgeir Árnason

og Baldur Pálsson; einnig fengu þeir með sér

Færeyinginn Sophus Gjöveraa, lærðan í sjó-

mannafræði, til heimilis í Héðinsvík á Tjörnesi.

Tilætlunin með för þessari var sú, að rann-

saka eyjuna, taka þar egg og fugl. Þeir höfðu

og tæki til selveiða, því blöðruselir eru þar oft

að sveima á vorin; líka höfðu þeir handf æri til

fiskveiða. Þeir fengu sótsvarta þoku á Gríms-

eyjarsundi, en fundu þó Grímsey, lögðust á

Sandvíkurlegu á mánudagsmorgun og biðu, að

upp stytti þokunni, sem var á aðfaranótt þriðju-

dags. Lögðu þeir þá af stað, en þokunni skellti

yfir aftur. Klukkan 3 til 4 síðdegis á þriðju-

daginn fundu þeir Kolbeinsey, jafnframt létti

þokunni og gerði fagurt veður. Bát höfðu þeir

með sér, settu þeir hann á flot og gengu á land

á eyjunni, en sjór var eins dauður og framast

má verða norður þar. Dvöldu þeir við eyjuna

það, sem eftir var dags, og fram á næstu nótt.

Þeir athuguðu hana vandlega, vaðbáru hana, og

mældist hún tæpa 60 faðma á lengd, 40 faðma

á breidd, og 5—6 faðma á hæð yfir sjávarmál.

Fugl sáu þeir engan, hvorki á eyjunni sjálfri

né á sjónum í kring, og egg fundu þeir engin;

átti þó fugl þar að vera alorpinn, eftir gamalla

manna sögn, og fugl var alorpinn við Grímsey.

Engin vegsummerki voru þar eftir fugl, nema

lítilsháttar skegludritur á berginu. Þörunga-

gróður enginn á flúðunum við eyjuna, sem von

var, því hafís hafði þar verið fram undir sum-

armál. Færum renndu þeir í sjó hér og þar í

kringum eyjuna, en urðu ekki varir; ekki mældu

þeir sjávarhita.

Ekkert lausagrjót var á eyjunni, né neinn

vottur fyrir gróðri eða jarðvegsmyndun, og öll

eyjan bar vott þess, að sjóar hefðu yfir hana

gengið. Stuðlaberg er þar ekki, heldur brunnið

blágrýti með augum og frauðilegt, en þó núið

og fágað eftir ágang sjóa og ísa. Kolbeinsey

hefur stórlega hnignað öldum saman, sem r'áða

má af lýsingu hennar eftir Hvanndalabræður,

og í raun og veru er það ekki ótrúlegt. Er þeir

félagar komu aftur til Húsavíkur úr Kolbeins-

eyjarför sinni, þótti mörgum hún ærið tilkomu-

lítil, en þeir kváðu sig löglega afsakaða, því að

„kreppan" væri komin alla leið þangað.

Eftir mælingu Friðriks sjóliðsforingja Ólafs-

sonar á varðskipinu „Ægir" árið 1933, er ná-

kvæm mæling Kolbeinseyjar þetta: Hæð 46 fet,

199

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 137
Blašsķša 137
Blašsķša 138
Blašsķša 138
Blašsķša 139
Blašsķša 139
Blašsķša 140
Blašsķša 140
Blašsķša 141
Blašsķša 141
Blašsķša 142
Blašsķša 142
Blašsķša 143
Blašsķša 143
Blašsķša 144
Blašsķša 144
Blašsķša 145
Blašsķša 145
Blašsķša 146
Blašsķša 146
Blašsķša 147
Blašsķša 147
Blašsķša 148
Blašsķša 148
Blašsķša 149
Blašsķša 149
Blašsķša 150
Blašsķša 150
Blašsķša 151
Blašsķša 151
Blašsķša 152
Blašsķša 152
Blašsķša 153
Blašsķša 153
Blašsķša 154
Blašsķša 154
Blašsķša 155
Blašsķša 155
Blašsķša 156
Blašsķša 156
Blašsķša 157
Blašsķša 157
Blašsķša 158
Blašsķša 158
Blašsķša 159
Blašsķša 159
Blašsķša 160
Blašsķša 160
Blašsķša 161
Blašsķša 161
Blašsķša 162
Blašsķša 162
Blašsķša 163
Blašsķša 163
Blašsķša 164
Blašsķša 164
Blašsķša 165
Blašsķša 165
Blašsķša 166
Blašsķša 166
Blašsķša 167
Blašsķša 167
Blašsķša 168
Blašsķša 168
Blašsķša 169
Blašsķša 169
Blašsķša 170
Blašsķša 170
Blašsķša 171
Blašsķša 171
Blašsķša 172
Blašsķša 172
Blašsķša 173
Blašsķša 173
Blašsķša 174
Blašsķša 174
Blašsķša 175
Blašsķša 175
Blašsķša 176
Blašsķša 176
Blašsķša 177
Blašsķša 177
Blašsķša 178
Blašsķša 178
Blašsķša 179
Blašsķša 179
Blašsķša 180
Blašsķša 180
Blašsķša 181
Blašsķša 181
Blašsķša 182
Blašsķša 182
Blašsķša 183
Blašsķša 183
Blašsķša 184
Blašsķša 184
Blašsķša 185
Blašsķša 185
Blašsķša 186
Blašsķša 186
Blašsķša 187
Blašsķša 187
Blašsķša 188
Blašsķša 188
Blašsķša 189
Blašsķša 189
Blašsķša 190
Blašsķša 190
Blašsķša 191
Blašsķša 191
Blašsķša 192
Blašsķša 192
Blašsķša 193
Blašsķša 193
Blašsķša 194
Blašsķša 194
Blašsķša 195
Blašsķša 195
Blašsķša 196
Blašsķša 196
Blašsķša 197
Blašsķša 197
Blašsķša 198
Blašsķša 198
Blašsķša 199
Blašsķša 199
Blašsķša 200
Blašsķša 200