Sjómannablaðið Víkingur

						Nú geturou livíll þij*, rukkarinn er farlnn

framhjá án þess aff þckkja þiff.

*

Lögregluþiónninn stöðvaði bílinn

með miklum hemlahvin og spurði lít-

inn dreng, sem var að leika sér úti

í móum: „Hefur þú séð flugvél hrapa

hérna í grenndinni?"

Drengurinn (reynir að leyna teygju

byssunni sinni): „Nei, ég hefi bara

verið að skjóta á flöskuna þarna á

staurnum".

Sonurinn, sem er að tala í símann,

snýr sér að föður sínum, sem situr

og reiknar af kappi: „Pabba Nonna

langar til að fá að skrifa heimadæm-

in mín upp, þegar þú ert búinn með

þau!"

Kona spyr í listmunabúo": „Toljiö

þér þessa hryllingu  list?"

„Nei,  frú",  svaraði  afgreiðslustúlk-

an, „þér eruð að horfa í spegil".

*

Éff er nú búlnn aff sigla f flmmtfn ár, en

ekki fundiff til sjóvcilci fyrr en þessl

„moderne"  málverk  voru   sett  urn  borff.

156

„Hvað tekur langan tíma að drega

úr  mér  tönn?"   spurði  sjúklingurinn.

„ASeins   tvær   sekúndur".

„Og hvað kostar það?"

„Tvö hundruð krónur"

„Fyrir aðeins tveggja sekúndna

vinnu?"

„Nú, ég get svo sem dregiS hana

hægt,  ef þér viljið".

*

Gresturinn sá flugu í súpunni sinni,

svo að hann kallaði á þjóninn og

spurði: „Hvati er þessi fluga að gera

í súpunni minni?"

Þjónninn   leit   andartak   á   fluguha

og sagði síðan:  „Mér sýnist, að  hún

sé að æfa baksund, herra".

*

„Eg var alls ekki undir áhrifum

á/engis, yðar náð", sagði hinn ákærði.

„Nú, lögregluþjónninn segir, aíS þér

hafið reynt að klifra upp í götuljós-

ker".

„Hvað munduð þér gera, ySar náð,

ef fíll og tveir krókódílar væru á hæl-

unum á yður?"

JríVaktin

Læknir var kallaður heim til geð-

stirðs aTíiSmanns. „Jæja, hvað amar

að  yður?"  spurði  hann glaðlega.

„ÞaB er nú einmitt það, sem þér

eigið aS ganga úr skugga um", anz-

aði   auðmaðurinn.

„Stendur heima", mælti læknirinn,

„en yð,ur er vonandi sama, þótt ég

kalli á dýralækni, því ég treysti mér

ekki til að komast að því, án þess

aS fá svör við nokkrum spurningum".

Kona spurði litla telpu, hvernig

föður hennar liði og fékk það svar,

að hann væri mjög veikur. Þá taut-

aði konan með sjálfri sér: 0, hann

heldur bara að hann sé veikur". —

Nokkrum dögum síðar hitti konau

telpuna aftur og spurði hana sömu

spurningar. Sú litla reyndist hafa

góða heyrn, því hún svaraði: „Hann

heldur,  að  hann sé dáinn",

^íiCO^

Andinn  og holdið.

„Mamma, hvers vegna rignir?"

„Til þess að jurtirnar vaxi. Þannig

fáum við ávexti, grænméti, gras handa

kúnum —"

„En af hverju rignir þá á göturn-

ar?"

*

Leikfélagi stráks nokkurs var að

stríða honum með því, að hann væri

tökubarn.

„Mér er sízt stríSni í því", svaraði

stráksi.   „Eoreldrar   mínir   völdu   mig

úr hundrað börnum, en þínir foreldr-

ar urðu að sitja uppi með þig.

Óumflýjanleg staSreynd

—    Þegar ég sem skipstjóri segi,

nú siglum við, þá siglum við, og þá

veiztu það!

—   Já, en þegar ég sem yfirvél-

stjóri segi, að topplokiö sé sprungið

á vélinni, þá verður það þó allavega

ekki í dag.

Ég skal Iata bi/r bafa stikkorffiff, ef þn

samþykkir kanphœkkunina  strax?

VlKINGUB