Ur erlendum blöðum Her ganga um þaS margar sögur, hve sjómenn séu vínhneigðir og fari ^likt í vöxt vegna þess að þeir hafi nn yfirleitt meira fé handa á milli en aður. Ekki er þessu bót mælandi, og sart til þess að vita, aS aukin mennt- Un og stórlega bætt aðbúS á s.iónum skuli ekki hafa meiri áhrif til bóta í Þessura efnum en raun er á. ÞaS hef- lr þó verið trú þeirra manna, sem Unnið hafa að bættum lcjörum sjó- manna á umliSnum árum, að svo yrSi. •^í grein sem hér birtist í Iauslegri þýðingu úr danska blaSinu Maskin- mesteren, má sjá að frændur okkar 7 Norðurlöndimr eru heldur ekki laus- lr við erfiSleika og áhættu sem of- nautn áfengis hefir í för með sér til sjós. Eru viSbrögS þeirra og ráðstaf- anir athyglisverðar. Hallgr. J. Skip eru hættulegur Vlnnustaður. Neyta sjómenn meira áfengis 2J1 aðrar stéttir þjóðfélagsins? rr drykkjuskapur sjómanna Jafn alvarlegt vandamál og haft er á orði? 1 Noregi og Svíþjóð °S nokkrum öðrum löndum eru "teQxí þeirrar skoðunar að svo ,e- I Danmörku hafa iðulega omið fyrir atvik vegna áfeng- 1Saeyzlu í skipum,. að telja má nauðsynlegt og tímabært að menn geri sér grein fyrir af- leiðingunum og reyni að ráða bót á þessu vandamáli. Það vakti umtal mikið meðal sjómanna í verzlunarflotanum árið sem leið, þegar heilbrigðis- eftirlitið sendi pésa nokkurn — reyndar allvel skrifaðan — út í skipin. Nefndist rit þetta „Dag- inn eftir", (Dagen der paa). — Efni þess var að fræða sjómenn- ina um skaðsemi og hættur sem væru því samfara að neyta á- fengis í óhófi. Hvers vegna er nú þessum á- minningum beint til okkar? Er- um við þá verri í þessum efn- um en fólk svona almennt? Þannig spurðu sjómennirnir, og þeir vilja ekki við það kannast. Þeir segja, — aðstaða okkar er önnur en hinna snyrtilegu borg- ara í landi, sem fitja upp á nef- ið og hneykslast og fárast yfir ósómanum ef þeir mæta glöðum sjómönnum á leið til skips. Þeir sem heima eru og mæta freist- ingum, geta frómt um talað. Við erum löngum f jarri okkar heim- ilum, og ef svo mætti segja, fjötraðir við fjalirnar oftlega við einhliða starf og fámennan félagsskap. Þessar röksemdir eru skiljan- legar. Þegar rætt er um vanda- málið: áfengi um borð, verður réttlætisins vegna að meta að- stæður sjómanna nokkuð á ann- an veg en þeirra sem í landi eru. Þó að engan veginn sé hægt að réttlæta þá í þessum efnum, eiga þeir þó afsökun nokkra. Á- fengismálið á að sjálfsögðu að ræða í alvöru og ekki gera úlf- alda úr mýflugunni. . <Þess má líka geta sem einn vélstjórinn sagði nýlega, — það skeður nú jafnoft hjá okkur þegar við komum í höfn, að. -við leitum uppi næsta fótboltavö^l til þess að æfa okkur. í.stað þess að hóp- ast inn á. næstu hafnarkrá. Drykkjuskapur sjómanna er vandamál sem full nauðsyn er á að sé tekið alvarlega., Það sýnir reynslan því miður. ,Mörg er- lend skipafélög hafa neyðst til að „þurrka" skip sín þ. e. banna með öllu að vín væri þar haft um hönd, og gera að burtrekstr- arsök ef menn sæjust drukknir á skipi. Eru þetta harðir kostir sem vér getum engan veginn hrósað. En skip eru hættulegur vinnu- staður. Þó ekki sé lagt mat á hið ósiðlega við það að neyta á- fengis í óhófi, er aldrei nógsam- lega vakin athygli á því, að vín- nautn á skipum er engan veginn samrýmanleg þeirri ábyrgðartil- finningu sem, einkum yfirmönn- , um, ber að hafa gagnvart sam- borgurum sínum, skipi og farmi. qrtla» sofnaSi út frá lograndl sígarettn, rankaðl þó affeins við til þess aS draffast út á ffólf, en komst ekki lengra. Farið eftir ^ 4 KI M r« Ukamann mótaðist á gólfið af reyksóti. 167 :iNQOS
Beinir tenglar