HVERNIG HYDE BONDI MISSTI JÖRÐINA SÍNA eftir Mark Twain. Buncombe hershöfðingi var skikkaður lögmaður Bandaríkj- anna í Nevada. Hann leit á sjálfan sig sem lögfróðan í betra lagi, þó ekkert próf né skilríki hefði hann upp á það, og hann þráði mjög tækifæri til að sýna og sanna ágæti sitt — sumpart af hreinum metnaði, og sum- part af því að laun hans voru, vægast sagt mögur í meira lagi. Morgun einh kom Dick Hyde ' þeysiríðandi að dyrum Bun- combes hershöfðingja í Carson- borg og ruddist inn til hans, án þess að gefa sér tíma til að binda hestinn. Hann virtist afar æstur. Hann sagði hershöfðingjanum, að hann vidi fá hann til að flytja mál fyrir sig, og myndi greiða fimm hundruð dollara, ef hann ynni það. Og svo með hroðalegum handatilburðum og óguðlegum formælingum, tók hann að telja raunir sínar. Hann sagði, að eins og flestir vissti. hefði hann búið nokkur ár í Washo-héraði og farnast vel, einnig væri á allra vitorði,. að jörð hans lægi rétt undir hlíð dalsins, og að Tom Morgan ætti jörð uppi í fjallshlíðinni beint fyrir ofan. Og nú væri ógæfan sú, að eitt þessara andstyggilegu og hræðilegu skriðufalla hefði komist á kreik, og landareign Morgans, hús, hlöður, girðingar og nautpeningur, sem sagt, allt hans hafurtask, hefði tekið á skrið og runnið niður á hans landareign og algerlega grafið hvern snefil af henni og öllum hans eignum undir þrjátíu og átta feta jarðlagi. Morgan sæti nú þarna og neitaði að víkja — sagðist búa í sínu húsi og ekki ekki skipta sér af öðrum — sagði að hús hans stæði á sama jarðvegi og á sömu landareign, sem það hef ði alltaf staðið á, og honum þætti gaman að sjá þann, 170 sem kæmi honum til að hypja sig. „Og þegar ég minnti hann á", sagði Hyde grátandi, ,,að hann væri ofan á minni jörð og hann væri að troða mér um tær, var hann nógu svívirðilega lúalegur til að spyrja, hversvegna ég hefði ekki verið kyrr á minni jörð og haldið fast á mínu, þeg- ar ég sá hann koma! Hvers- venga var ég ekki kyrr, bölvaður vitfirringurinn — drottinn minn dýri, þegar ég heyrði skruðning- inn og leit upp í hlíðina, var eins og öll veröldin væri að rifna og ryðjast niður fjallshlíðina — brauk og braml og spýtnabrak, þrumur og eldingar og gneista- flug,, hagl og snjór, rusl og hey- flyksur og ægilegt rykský — tré fljúgandi í loft upp með rótum, klettar á stærð við hús hoppandi í þúsund feta hæð og tvístrandi í tíu milljón mola, og nautgripir umsnúnir eins og vettlingar með halann hangandi út um kjaft- inn! — og mitt í allri þessari viðurstyggð eyðileggingarinnar sat þessi bölvaði Morgan og spurði steinhissa, af hverju ég hefði ekki verið kyrr og hoJdið fast á mínu! Heilagur Jeremias, ég leit við aðeins einu sinni, hers- höfðingi,, og hafði mig svo á burt úr sveitinni í nákvæmlega þrem stökkum". „En það sem mér svíður sár- ast, er það, að Morgan situr þarna og vill ékki flytja af jörð- inni, segir að hún sé sín, og hann ætli að halda henni — falli jafnvel betur við hana nú, en þegar hún var hærra uppi. Óð- ur? Já, ég hef verið svo óður, að í tvo daga hef ég ekki ratað til borgarinnar — hef ráfað um skóginn banhungraður — nokk- uð að drekka hérna, hershöfð- ingi? En nú er ég kominn og ég ætla að leita laga og réttar. Þér heyrið það! Aldrei í veraldarsögunni, að líkindum, hafði tilfinningum manns verið eins herfilega of- boðið og hershöfðingjanum nú. Hann sagðist aldrei á.ævi sinni hafa heyrt getið um jafn for- kastanlega framkomu og þessa Morgans. Og hann sagði, að þess gerðist engin þörf að leita til dómstóla — Morgan hefði ekki skugga af rétti til að vera þar sem hann var — enginn í víðri veröld myndi styðja hann í því, enginn lögfræðingur fást til að taka að sér mál hans, og enginn dómari hlusta á það. Hyde sagði, að einmitt í þessu skjátlaðist honum illilega — sér- hver maður í borginni styddi Morgan; Hal Brayton, mjög svo slyngur lögmaður, hefði tekið að sér mál hans, en þar eð nú væri réttarhlé, ætti að flytja málið fyrir setudómara, og RooP uppgjafalandsstjóri hefði verið skipaður í það. embætti, og myndi setja rétt í stórum opin- berum sal klukkan tvö þá um daginn. Hershöfðinginn var furðu lostinn. Hann sagði að sig hefði lengi grunað, að fólkið í þessu héraði væru fífl, og nú væri hann viss. En hann sagði, verið rólegur,, bara rólegur og safnið vitnunum, því sigurinn vseri þegar öruggur,; rétt eins og mál- ið væri afgreitt. Hyde þurrkaði af sér tárin og fór. Klukkan tvö setti Roop setu- dómari rétt, og dómarinn trón- aði þar meðal f ógeta sinna, vitna og áhorfenda, og var svo hátíð- legur og grafalvarlegur, að suma samsærismennina tók að gruna, að máske hefði hann ekki skilið til fulls, að þetta væri aðeins grín. Grafarþögn ríkti, því við minnsta hávaða sagði dómarinn strangur: „Þögn í réttinum!" Og fógetarnir tóku svikalaust undir. Brátt olnbogaði hershöfð- inginn sig gegnum áhorfenda- skarann, með fangið fullt af lagaskræðum, og frá dómaran- um heyrði hann fyrstu ærlegu viðurkenningarorðin um sitt VÍKINGUB
Beinir tenglar