Hornsílabúr Hefur ykkur aldrei dottið I hug að ná í hornsíli og setja fcau í glerílát heima hjá ykk- ur. Á vorin er hægur vandi að ná í hornsíli víða, og þetta e*u allra skemmtilegustu fiskar, sem gaman er að horfa á. Og ekki spillir það til að hafa nokkra vatna- kuðunga líka. Bezt er að nota ferhyrndan glerkassa fyrir fiskana, en Pó má notast við stóra gagn- s«ja glerkrukku. Kassinn á að standa á björtum stað og í botninn er látinn sandur. En hann verður að vera vandlega þveginn úr mörgum vötnum, svo að öll óhreinindi séu farin úr honum, því ann- ars gruggast vatnið og verður ljótt. f sandinn gróðursetjið þið slý og vatnajurtir, sem þið finnið í pyttunum, sem þið veiðið hornsílin í. Þegar þið hafið gengið frá jurta- gróðrinum í sandinum fyllið þið vatni á glasið eða gler- kassann og látið þetta svo standa í nokkurn tíma áður en þið setjið fiskana í. Gler- rúða er lögð yfir, svo að ekki komi dust ofan í vatnið, en leggið eldspýtur á brúnina, svo að loft komist undir rúð- ikill spámaður Vísindaleiðangur var send- ur til hentugs staðar í Suð- urríkjum Ameríku til þess að athuga sólmyrkva. Dag- inn fyrir sólmyrkvann sagði foringi leiðangursins við gamlan svertingja, sem var leiðangursmönnum til aðstoð- ar: „Hannibal, ef þú hefur gát á kjúklingunum þínum í fyrramálið, þá muntu sjá, að þeir munu allir setjast á prikin sín og fara að sofa klukkan tíu". Hannibal brosti, hann hélt að verið væri að spila með sig. En viti menn,, klukkan tíu morguninn eftir varð skyndilega myrkur og allir kjúklingarnir settust upp á prik sín og stungu hausnum undir vængina. Hannibal leit með ótta- blandinni lotningu' á prófess- orinn. „Prófessor", sagði hann, „hvað er langt síðan þér. vissuð, að kjúklingarnir myndu fara að sofa á þess- um tíma?" „Fyrir einu ári eða svo. Af hverju spyrðu?" „Nei, nú dámar mér!" sagði Hannibal. ,,Prófessor, fyrir einu ári voru þessir kjúklingar ekki einu sinni komnir úr eggjunum". ROBERT FULTON 1. HORFIH iIEIM. Ilaim sneri al'íur til Bandarikjanna 1806 og var þá orðiim eimi af fjórum mönauiti, sem heppnazt hafði að knýja báta með gufuafli. Hann var ákveðinn í a8 verða fyrstj- til að gera gnfuaflið hagnýtt. lCinlivcrjir mcstu erfiðleikarnir, sem hann varð að sigrast á, voru feikileg afbrýðissemi og tilrannir tll þess að gera hann hlægiiegan. —¦ 2. BRAUTRYDJENDUR. Englendingnrinn Jónatan HnUs sagðist vera fyrsti maðurinn, sem heppnast hafði tilraun með gufuknúinn bát. Bandarikjamaðurlnn John Fitch smið- aði slíkan tiiraunabát árið 1785 og einnig1 Skotinn William Symington 1788. En tilraunir licirra voru taldar allt of óhentugar. — 3. GAGNRÝNENDTJR. Fulton stældi ekki fyrir- rennara sína, eins og þó var tallð á þeim tíma. Hann lærði af mistökum þeirra og notaði síðan hugkvæmni sína. Þegaif hann hóf smiði skipsins Clermont, gerðu blöðin gys að honum og Jafnvel vinir hans sögffu þetta tUgangslaust. En spálfstraust hans var óbugandi. Skrýtlur. p^w'i.....i" i" "rfit ttr. Tækninni fer fram: Ondln hefur fengið utanborðsmótor. * Óli: Mamma, viltu gef a mér 2 krónur handa gö'mlum vesaling? Mamma: Hver er það, Óli minn? Óli: Það er karlinn, sem selur sælgæti hérna á götu- horninu. * Kennarinn: Hversu margir verða eftir, ef þú dregur 3 frá 10? Nemandinn: Þegir. Kennarinn: Hversu marga fingur hefurðu á báðum höndunum til samans? Nemandinn: Tíu. Kennarinn: Alveg rétt, en ef þú mistir 3 fingurna? Nemandinn: Þá losnaði ég við að læra að leika á hljóð- færi. Konan (lítur út um glugg- ann): Ó, þessi blessuð rign- irig! Það er eins og hún yngi og fegri allt, sem hún fell- ur á. VÍKINGUR TALNAÞRAUT. Lausn: 133. 175
Beinir tenglar