Atogara I janúar 1929 skall á mikið og hart togara- verkfall. Þá var Aðalsteinn Pálsson skipstjóri á togaranum Belgaum, RE 161, sem Kárafélagið gerði út. Þetta skip var smíðað fyrir hinn kunna aflamann og skipstjóra ÞÓRARIN Olgeirsson í Bredandi 1916, en Englendingar tóku það til afnota í stríðinu, svo að íslenzku eigendurnir fengu það ekki afhent fyrr en í stríðslok. Það var 337 lestir og neíht eftir borg á Vesrur-Indlandi. Það var gömul hjátrú, að happasælt væri að hafa sjö stafi í skipsnafni. Aðalsteinn tók mig á togar- ann eftir verkfallið, í byrjun vetrarvertíðar 1929. Ég fór þrjár ferðir á Belgaum. Minnisstæðast var, þegar við veiddum í Kolluálnum út af Snæfellsnesi. Við breiddum þá yfir nafn og númer. Þetta var í landheigi. Vökulögin voru gengin í gildi, svo að menn áttu rétt á átta tíma hvíld á sólarhring. Aflinn var mikill, svo að skip- stjórinn lét okkur standa, þótt við ætrum að vera í koju, lét okkur hafa eina frívakt af hverjum fjórum, en við áttum rétt á einni af hverjum þre- mur. Aðalsteinn virtist hörkutól. Af brúarvængn- um komu stundum ferlegar fléttur langra blót- syrða. Hann var trúlega vænsti maður, en hann var áreiðanlega undir miklu álagi. Fyrst flatti ég, síðan bar ég liffina í körfum og drakk volgt lýsið hjá bræðslumanninum. Seinast var ég látinn í pondið. Settur í land Einu sinni var ég staddur með tveimur öðrum mönnum niðri í lúkar, og þá sagði annar, að nú ættum við að gera samtök okkar í milli að neita að standa svo lengi. Við ættum rétt á meiri hvíld. Ég sagði ekkert. Þegar kom til hafnar lét Aðalsteinn okkur þrjá í land. Hann hefir vafalaust frétt af þessu tali. Nú vantaði mig skipsrúm. Ég komst ekki aftur á Papeyna. En stýrimaðurinn, sem verið hafði með Guðmundi Magnússyni, hét ÞÓRÐUR Hjartarson. Hann var frá Þingeyri, afskaplega þægilegur maður. Hann var nú orðinn skipstjóri á Pétursey frá sömu útgerð. Hann tók mig strax. Ég var með honum til loka vetrarvertíðarinnar og tvö sumur á síld, 1929 og 1930. Á Pétursey voru aftari efrikojur fyrir rvo. Við sváfum andfæting. Einu sinni vaknaði ég nýsofnaður við það, að fæturnir kipptust upp á maga í krampaköstum. I klofstígvélum og sjóklæðum verða nærfötin vot af líkam- srakanum. Nærbuxurnar voru beinlínis blautar, einkum á fótleggjunum. Ég var úrvinda af þreytu og vökum og sofnaði strax aftur, en krampinn endurtók sig tvisvar eða þrisvar. Þetta var Iífið til sjós. Úr bókinni Sönn íslensk sakamál Hryllingur í Reykjavík Ingólfur Einarsson bjó í Reykjavik. Hann hafði verið vistaður á KJeppsspítala af og til síðustu ár og hafði frá barnæsku verið sérsinna, stíflundaður og fálátur. Hugsanlega hafði líkamslýti hans haft þar áhrif. Snemma þótti Ingólfur aðhyllast öfgafullar skoðanir og oft var hann á öndverðum meiði við fjölskyldu sína, sem varð til þess að sam- band hans við aðra fjölskyldumeðlimi varð æ minna. Hann tók að drekka og undir áhrif- um átti hann til að veita sjálfum sér áverka, sem juku á líkamslýti hans. Smátt og smátt urðu drykkjuskapur, lögbrot og einstæðings- skapur hlutskipti hans. Leið illa Föstudagskvöldið 2. ma! 1947 var Ingólf- ur við drykkju, en ekki mikið ölvaður. Hon- um leið illa um nóttina og lá heima í kofan- um þar sem hann bjó, en kofinn stóð við Há- teigsveg. Hann borðaði lítið og átti erfitt með svefn. Hann lá á legubekk og reyndi að sofna, en tókst ekki. Á sama tíma bjó fjölskylda í skála númer eitt við Háteigsveg. Það voru hjónin RÓSA AðalheiÐur Georgsdóttir og Kjartan FriÐBERG JÓNSSON og tæplega rveggja ára dóttir þeirra, Kristín, og að auki átta ára dóttir Rósu Aðalheiðar, SlGRÍÐUR Hólm GuÐmundsdÓTTIR. Kjartan var að fara út en Rósa Aðalheiður var að þvo, en þvottaað- staða var í nærliggjandi húsi. Ingólfi Einarssyni tókst ekki að sofna og lj þegar liðið var á níunda tímann um kvöldið greip hann snögglega æði. Hann stóð upp af Iegubekknum, klæddist jakka og tók stórt ^S borðsax í aðra höndina. Hann gekk út. INN í NÆSTA SKÁLA Hann gekk hröðum skrefum í átt að skálunum við Háteigsveg. Skáli númer eitt var sá fyrsti sem hann kom að og án þess að hika gekk hann inn. Þar var enginn fullorð- inn, aðeins systurnar Sigríður Hólm átta ára og tæplega tveggja ára systir hennar, Kristín, sem svaf í rúmi í svefnherberginu. An þess að hika gekk hann inn í svefnher- bergið og réðst að litlu telpunni, hann stakk hann mörgum stungum og lést hún þegar af sárunum. Eldri systirin reyndi að stöðva Ingólf, réðst að honum og reyndi að draga hann út. Hann sneri þá frá yngri telpunni og SjÓMANNABLAÐIÐ VÍKINGUR 41
Beinir tenglar