Sjómannablaðið Víkingur

						fcs

&

fcS

fcs

Viðtal við Halldór Hallgrímsson, skipstjóra á Akureyri,

úr bókinni Hafíð hugann dregur

Ée hefi alltaf siglt

á sléttum sjó

Þú þóttir góður aflamaður á löngum skip-

stjórnartíma. Hvað geturðu sagt okkur um

þinn farsœla feril?

„Ég held ég hafi ekki verið neinn stórfiski-

maður en ég held ég geti sagt að ferillinn hafi

verið farsæll. Ég fór vel bæði með skip og

menn, held ég að ég geti fullyrt.

¦ Það var yfirleitt landað heima og aflinn

unninn í landi þó að frystihúsið væri ekki

byggt fyrr en 1958. Áður kom það fyrir að

það var siglt með aflann og landað hér og þar.

Það var mikið veitt í salt en eftir að frysti-

húsið byrjaði að starfa var mest landað

heima. Þó voru alltaf nokkrar siglingar af og

til. Það var á því tímabili sem mannavand-

ræði voru á togurunum, þá hjálpaði það

dálítið til að sigla einn og einn túr. Mönnum

þótti það kjarabót að sigla og selja aflann

erlendis en það var mjög erfitt að manna

skipin á tímabili. Þetta var á árunum þegar

flestir vildu fara á síld því að þeir töldu

gróðavonina mesta í henni.

Ég var svo heppinn á þessum verstu árum

þegar erfitt var að manna skipin að það fylgdi

mér alltaf góður kjarni af góðum mönnum

og það bjargaði öllu. Þetta voru alveg hörku-

karlar.

Það var um tíma talað mikið um fylliríið á

togurunum og skipin urðu fyrir töfum og

það olli vandræðum hjá mörgum. En ég held

ég geti sagt að ég hafi aldrei þurft að stoppa

mínútu út af fylliríi hjá áhöfninni. Það kom

fyrir hjá sumum skipstjórum að þeir þurftu

að leggja skipunum vegna þess að mannskap-

inn vantaði. En svo lagaðist þetta smám

saman.

Ég var að byrja skipstjórn þegar þetta

slæma tímabil byrjaði og manni þótti

skammarlegt að hlaupa frá starfinu. Annars

var maður talinn hálfvitlaus að halda áfram

að vera á togara á þessum árum. Ég held þó

að ástandið hafi verið eitthvað verra fyrir

sunnan en hjá okkur fyrir norðan. Maður

heyrði það að minnsta kosti.

Eftir að komið var út á sjó var allt í lagi, allt

gekk hnökralaust fyrir sig og aldrei varð

mínútu töf á neinu. Það var staðreynd að

margir þessir strákar sem voru eins og villi-

kettir í landi voru hörkuduglegir menn úti á

sjó. En eins og ég sagði áður þá var ég svo

heppinn að hafa með mér góðan kjarna af

mönnum sem voru með mér ár eftir ár. Það

voru alveg hundrað prósent menn en það

þýðir ekkert fyrir skipstjórann að fiska ef ekki

er hægt að koma aflanum niður í lestina. Það

byggist allt á góðum og samhentum mann-

skap."

MlNNISTÆÐ ATVIK

„Ég hefi eiginlega alltaf verið svo heppinn

að sigla framhjá öllum stórviðrum. Mér

finnst svona eftir á að ég hafi alltaf siglt á

sléttum sjó og sloppið framhjá verstu hvell-

unum og öllum stórum áföllum.

I eina skiptið á ævinni sem ég hefi slasað

sjálfan mig var í landi þegar konan bað mig

að skreppa út í sjoppu að kaupa kók. Þá rann

ég til á rennisléttri götunni og fótbrotnaði.

Þetta er í eina skiptið sem ég hefi slasast alvar-

lega. Ég tel ekki með þó að menn hafi skorið

sig lítillega í fingur. Nei, ég tel mig hafa verið

mjög heppinn að losna við öll meiri háttar

áföll.

Af því að þú spurðir mig hvort ég ætti mér

uppáhalds- fiskimið þá verð ég að segja að

mér leið alltaf vel í Víkurál en þar er gott

fiskisvæði og mörg matarholan. Eg sagði á

sínum tíma að ef maður hefði vit á að hanga

út sjóferðina í Víkurál þá gerði maður alltaf

góðan túr. Þar gat verið allt í senn, þorskur,

ýsa, karfi og steinbítur. Ég aflaði oft vel á því

veiðisvæði.

Eitt sinn lönduðum við í litlu plássi úti á

landi. Við vorum með fulla lest og einnig

nokkurn afla á dekki. Það vantaði fólk í

vinnu og voru bændur úr sveitinni fengnir í

löndunina. Ég heyrði á tal manna á bryggj-

unni þar sem spurt var um aflann og svarið

var:

„Hann er fullur upp í mæni og með

talsvert á þakinu líka."

Þeir þekktu greinilega ekki sjómannamál

þessir karlar.

48

SJÓMANNABLAÐIÐ VfKINGUR