Sjómannablaðið Víkingur

						

fe

rennuna, því ekki var hægt að snúa við í

henni. Vélstjórinn taldi að það væri eitthvað

að skrúfunni, en það sást ekki vegna þess

hversu sjórinn var mórauður. Af þessum

ástæðum var farið inn í dokk og fenginn

kafari, hann kom upp með fiskikörfu er farið

hafði upp á annað skrúfublaðið.

Þetta tók það langan tíma að við komumst

ekki út fyrr en á næsta flóði, þá reyndist allt í

lagi og haldið var af stað.

Þegar birti sáum

við rekald og brak á sjónum

Alden beið á fljótinu. Strax var farið af stað

heim á Ieið og haldið norður Irska-kanal og

með landi að Butt of Lewis. Þaðan var stefn-

an sett á Ingólfshöfða. Norðan við Færeyja-

bankann mættum við skipalest á austurleið.

Við sáum nokkra ljósblossa suð-vestur og

vestur af okkur og eitt skip er öslaði framhjá

okkur, sennilega korvetta.

Veður var þá norð-austan sex til sjö vind-

stig, nokkur sjór og skýjað.

Þegar birti sáum við ýmislegt rekald og

brak á sjónum, einnig olíubrák á nokkru

svæði. Nokkru seinna sást tundurdufl fljóta

aftur með bakborða í u.þ.b. þriggja til fjög-

urra mílna fjarlægð.

Meira bar eigi til tíðinda sem eftir var

leiðarinnar heim og veður fór batnandi er

nær dró landi. Við komum að Ingólfshöfða

sem ætlað var og haldið var vestur með landi.

Við Vestmannaeyjar höfðum við samband

við bát sem var á leið til hafnar þar og skip-

stjórinn var beðinn að hringja til Hafnar-

fjarðar og láta vita að Síldin og Alden væru

við Eyjar á heimleið og allt væri í lagi um

borð, sem hann og gerði.

Talstöð mátti ekki opna á þessari Ieið yfir

hafið nema í neyðartilfelli, hún var innsigluð.

Það kom í ljós er þeir atburðir sem höfðu

orðið, þ.e. er árásin á Fróða og Reykjaborg,

að íslensku skipin er sigldu ein síns liðs voru

gott skotmark hjá kafbátum þegar gott veður

var og myrkur.

Þá var ekki lengur hægt að tala um íslen-

sku skipin og að sjómennirnir nytu öryggis

vegna hlutleysis þjóðarinnar og vopnaleysis,

því við vorum að flytja nauðsynjar til eins

stríðsaðila.

Þessi ferð endaði giftusamlega er bæði

þessi skip voru bundin við bryggju í Hafnar-

firði og við gengum í land. Nokkru seinna

var Síldin útbúin á togveiðar og við fiskuðum

í Faxaflóa og víðar.

66

L\

Framhaldssaga - 2. hluti

vænt

ævintýri

„Nei, ég var ekki sofnaður," sagði ég, þrátt

fyrir að ég hefði verið sofnaður.

„Heyrðu," sagði hún, „ég ætla að hugsa til

þín á meðan þú ert á sjónum, kannski

heyrumst við þegar þú kemur í land."

„Já, gerum það," var það eina sem ég gat

stunið upp. Með það kvaddi hún.

Ég var glaðvaknaður, hún hvarf ekki úr huga

mér. Kynni okkar höfðu verið með einstökum

hætti. Ég fór á bókasafnið og kvennaveiðar

voru eins fjarri mér og hugsast gat. Þar hitti ég

hana, fór með henni á kaffihús og þaðan heim

til hennar, var hjá henni og naut hennar, síðan

er eins og hún vilji bæði halda í mig og sleppa

mér. Þessi fallega kona, ég veit hvað ég vil, ég

vil hana. Senn kemur að því að ég fari á sjóinn.

Það er eitt sem ég get gert, það er fyrir mig, það

er að láta sem mér standi á sama þar til ég fer á

sjóinn. Ekki reyna að hitta hana, alls ekki

hringja til hennar og þaðan af síður fara til

hennar. Ég sagði við sjálfan mig: Stattu þig.

Vertu ákveðinn.

Ég sofnaði ekki, hvað sem ég reyndi. Það var

að nálgast hádegi, ég lá í rúminu og reyndi

hvað ég gat að hugsa um eitthvað annað en

hana. Síminn hringdi, skyldi það vera hún?

Ég svaraði. „Blessaður, strákarnir koma í

land í fyrramálið og það verður farið aftur á

sjó eftir þrjá daga, þú fylgist betur með." Það

var útgerðarstjórinn sem hringdi. Jæja, þá

vissi ég það.

Það eina sem mér kom til hugar var að

þrífa í kringum mig, varð að dreifa

huganum. Það var af nógu að taka, ég hafði

ekki þrifið lengi. Eftir nokkra stund fannst

mér nóg gert, vissi sem var að hægt var að

gera betur en ákvað að láta þetta duga.

Dagurinn leið hægt, en Ieið. Um kvöldið

ákvað ég að ganga niður í bæ. Það var gott

veður en fátt fólk á ferli. Þá fáu sem ég kan-

naðist við forðaðist ég. Hafði ekki áhuga á að

ræða við neinn nema hana. Ég leitaði hennar

á hverjum veitingastaðnum á eftir öðrum, en

hún var greinilega ekki úti á lífinu. Ég drakk

ekki mikið, vildi ekki vera áberandi fullur ef

ég hitti hana. Það var ekki eftir neinu að

hanga, fór heim og svaf.

Næsti dagur leið í rólegheitum.

Ég mætti um borð og það var vissulega

gaman að hitta strákana aftur. Að minnsta

kosti var ég laus við einsemdina. Strákana

þekkti ég vel, var búinn að vera lengi til sjós

með flestum. Eftir að við vorum lagðir af stað

á miðin fór ég inn í klefa og ætlaði að lesa. Eg

hafði ekki legið lengi í kojunni þegar Bjössi

kom inn í klefann. Milli mín og Bjössa var

sérstakt samband. Bjössi steig ekki í vitið og

átti til að mismæla sig meira en aðrir menn.

Sjómannablaðið Víkingur