- Þú skalt renna alveg í botn, taka síðan átta vafninga upp. Sd stóri heldur sig alltaffrá botninum. Iþessufékk sonur minn afturfisk d öngulinn. Þetta reyndist þyrsklingur sem hann húkkaði afkróknum og henti fagmanns- lega aftur í hafið. - Þessi var alltof lítill, sagði hann við strákana og brosti. Þeir kinkuðu kolli. Þeir ræstu mótorinn, veifuðu ogstefndu út d sundið milli eyjar ogÁrskógssandar. Báturþeirra skar mjúkan ogsléttan hafflötinn og sendifrá sér litlar öldur á báða bóga. Krian sem hafði verið að hópast íjjörunni, flaug upp meðgargi og í fjarlægðinni vargerið líkt og mýryk. Við austurströndina blésu tveir hvalir og veltu sér í sjónum. Múkkinn varð um stund ráðvilltur; hvort hann ætti aðfylgja unglingunum eða hanga áfram yfir okkur. Að lokum hófu nokkr- ir mávarsig tilflugs á efiir bátnum en þyrpingin treysti greinilega ápilkinn ogátta vafhingafrá botni. Þar hlautþorskatorfan að liggja. En þaðgetur verið erfitt aðgeta sér til um, hvert straumurinn liggur. E i jitt iitt afþvífyrsta sem aðkomufólk veitir athygli, þegarþað kemur í Hrísey, er aðþví er heilsað aðgömlum, góðum sið: „ Góð- Yfirleitt hrökkva höfluðborgarbúar og aðrir gestir frá þéttbýli, hastarlega viðþegarþeim er heilsað ájafh sjálfiagðan og hrein- skilinn hátt. Reykvíkingar heilsast til að mynda aldrei á götu nema það séu kunningjar og vinir áferð - ogþd svona rétt með höfuðhnykk eða andlitsgrettu eðaþeyta bara bílflautuna. Reyk- víkingar eru gjörsamlega búnir aðgleyma hinni hressu og hefð- bundnu kveðju Islendingsins: „Góðan daginn!" Þegar aðkomufólk sem heimsækir Hrísey hefur jafhað sig d dfallinu eftirjyrsta kveðjuna, tekur forundran við. Hvers vegna í s? * ^ ^ SjÓMANNABLAÐIÐ VÍKINGUR 41
Beinir tenglar