ósköpunum varþeim heilsaðá götu? "Góðan daginn!" - hvað átti eyjarskegginn eiginlega við? Ogþegarþað heldur áfram göngu sinni íþungum þönkum, verður kannski nasti Hríseyingur á leið þeirrasem segirfyrirvararlaust: „Góðan daginn!" A þessu stigi málsins fiyllist margurþéttbýlismaðurinn ofsóknar- brjálsemi - því í nýjum heimi hraða og skeytingarleysis um ná- ungann, erþaðallt aðþví dónaskapur að bjóða manni góðan daginn. En flesta fer nú aðgruna, aðþað er kannski sjálfiögð kurteisi að bjóða góðan daginn. Þeir sem dálítið eru komnir á aldur, rifra upp í huganum að einhvern tímann ífyrndinni sögðu menn góðan daginn - og meintu vel. A því augnabliki hlýna hjörtun ogþað rennur uppfyrir að- komufólkinu, að Hríseyingar eru elskulegt fólk sem kann sig og bjóða kunnum sem ókunnum góðan daginn. Og um leið eru Hríseyingar orðnir uppalendur höfuðborgarbúa og annarra gesta, því nú taka ferðamennirnir sig saman í andlitinu og verðafyrri tilþegar nasti Hríseyingur birtist: "Góðan daginn!!"segjagestirn- ir. "Góðan daginn!" svara Hríseyingarnir. Og nú brosa baði að- komumenn og ábúendur. Uppfráþessu andartaki verður aðkomufólkið algjörlega óstöðvandi. 1þann stutta tíma sem það stansar í eyjunni, býður þaðöílu sem hreyfist góðan daginn: Fólki, fiuglum, og dráttarvél- um. „Góðan daginn, góðan daginn!"hljómar úr munnumgest- anna. Meira að segja erlendu fierðamennirnir frá stórborgum heimsinsgalaframan íhvern mann: „Goddan daggin. " Menn lœra nefinilega mannasiði í Hrísey "umarmorgun einn er hitastigið um tuttugu gráður í Hrísey, hagur sunnanandvari og léttskýjað. Ég er svo heppinn að hafia naturgesti og hefiþvígóða afsökun aðfylgja kunningja mínum úr höfuðborginni ígöngufierð upp á eyju. Rjúpan er komin meðfileyga unga. Öðru hverju bregður hóp- urinn sér á lofit nokkra metra yfiir jörðu áður enþarfialla viðvan- ingslega afiiur niður í kjarriðþar sem við stígum í hagðum okkar efitir göngustígnum. Lóan horfiirþögul og heimspekilega á J\ okkur ífrarlagð. Spóinn er aftur á móti nokkuð hávarþar sem hann svífiuryfirþúfiunum. Krían er orðin svo upptekin við að kenna ungum sinum filuglistinafyrir fierðina miklu suðuryfir höfin, aðhún má varla vera aðþvíaðgarga og sveima yfir höfið- um okkarþar sem viðgöngum um varplönd hennar. Umþað bilsem við náum hinu sérkennilega klettabelti við austurströnd eyjunnar er kallast Borgarbrík, siglir gríðarstórt hvitt skemmtiferðaskip innfjörðinn. íkíkinum sjáum við að þarna er áfierð Maxim Gorky, sjálfiflaggskip skemmtiferðaskipa fyrrum Sovétríkjanna. - Hvers vegna hafiaþeir ekki uppi rússneska fiánann? muldrar kunningi minnþar sem hannfylgist meðfierlíkinu líða inn lygn- anfjörðinn og draga á eftir sér hvítan olíureykinn. Við horfum betur í sjónaukana. Allt i einu sé ég að skipið er merkt Nassau. - Skipið er skráð í Nassau, segi ég. - Þd er ekki nema von að við sjáum ekki rússneska fiánann. En rússnensku litirnir eru nú samt á strompi skipsins, segir kunning- inn og hnyklar brýnnar. - Maxim Gorky siglir greinilega undir hentifiána, svara ég. Hvíta reykskýið liggur nú eins og risastór slaðayfir sundinu milli Hríseyjar og Látrastrandar. -Ætli að Eyfirðingar segi ekki, aðsvona verði reykurinn efiál- ver komi hingað?'filósófierar vinur minn hugsi. - Þeir eru alla vega búnir aðfinna heppilegustu staðinafyrir álver íEyjafirði, svaraði ég, Árnes ogÁrskógsströnd. Dysnesið er vinsalast. Nú horfium við í áttina áþessum tveimur stöðum sem baða sig í sólmistrinu. - Eg vona að Eyfiirðingar berigafu tilað setja ekki niður álver í þessum fallega firði, segir kunningi minn lágt. Núflýgur rjúpukarrinn ropandi framhjá eins oghann vilji áréttaþessi orð. - Eru ekki allir astir aðfá álver? spyr égfávíslega. Þessu svarar kunningi minn meðþögninni og við röítum til baka göngustig- inn sem klýfiur sig skrykkjóttur gegnum lyngið. Maxim Gorky sýnir á sér skutinn ífrarlagðþar sem hannflýtur áleiðis inn slétt- anfrörðinn i átt að Akureyri. - Skyldi vera hagt að reisa álver undir hentifána?, hugsa ég meðan ilmur jarðarinnarfyllti vit okkar. Kannski að íslenski fiáninn verði hentifiáni alþjóðlegra álverksmiðja íframtíðinni? \»_-# eit eirijúlla leit við hjá mér einn morguninn síðsumars og minnti mig á, að sumarið vari senn á enda. „ Við verðum aðfara í einn veiðitúr, áður enþiðfarið, " sagði hann brosandi. „Það er nú aðallega svo að stýrimaðurinn minn KEMHYDRO - salan Snorrabraut 87 • 105 Reykjavík Sími: 551 2521 • Fax: 551 2075 Gufukatlar frá Bretlandi % Allar gerðir LEITIÐ TILBOÐA 42 SJÓMANNABLAÐIÐ VfKINGUR
Beinir tenglar