Ps\ lct K g en Ingibergur Ólafsson sem var meðal syðstu skipa á 72°55'N og 06°10'A stefnan V. Slysavarnafé- lagi Islands hafði verið send stað- setning og stefna skipanna, fóru fjarskiptin mest fram um m/s Síldina sem var við Jan Mayen. Nokkru síðar komu boð frá Slysa- varnafélagi Islands um að breyta stefnu og halda í R/V N að ísrönd sem ekki var vitað hvar væri . Eft- ir nokkra athugun fengust þær upplýsingar frá Bjarnareyjarradíó að nokkuð á þriðja hundrað mílur væri norður að ísrönd. Var eftir það ákveðið í samráði við aðra skipstjóra að halda áfram í sömu stefnu, enda töldum við okkur sem verið höfðum á þessu svæði best fallna til að áætla rek og aðrar aðstæður. Kl. 21.25 tilkynnir m/b Snæ- fugl SU sem er á stað 73°56'N og 04°00'A að hann sjái gúmmibát framundan, reyndist þar vera öll áhöfn Stíganda. Nær samtímis varð Seley vör við gúmmibát í sömu stefnu. Snæfugl var nr. 18 frá Árna Magnússyni að sunnan- verðu en Seley nr. 19, Sigurbjörg ÓF var nr. 17. Þeirri dlfinningu verður vart með orðum lýst sem fór um áhafnir þeirra skipa sem þarna voru þegar þeir fréttu að öll áhöfn Stíganda væri í gúmmi- björgunnarbátnum heil á húfi. Vitað var um yfir 100 skip sem komin voru til leitar þegar henni "^x. -«4^ ?yfeLi Ahöfnin á Snæfugli bjargaði mönnunum af Stíganda. Margir bátar tóku þátt í leitinni, svo sem Árni Magnússon og varðskipið Ægir. Skoðun og viðgerðir gúmmíbáta Einnig skoðun og viðgerð bjargbúninga Gúmmíbátaþjónustan Eyjaslóð 9, Örfirisey sími 551: 4010 Fax: 562 4010 lauk. Upp úr kl. 22.00 héldu flest skipanna í gagnstæða átt, það er á síldarmiðin að nýju. Þriðjudagurinn 29. ágúst. Eftir að áhöfn m/b Stíganda fannst fóru fram miklar umræður, bæði innan hvers skips og með fjarskiptum milli skipa, um hvernig auka mætti öryggi skipa og áhafna, einkum á siglingu milli fiskimiða og lands. Þegar skipin voru að aftur komin á miðin 74°28'N og 08°24'A, veður austan 3-4 og súld síðdegis, var lítil veiði. Sú síld sem fannst stóð djúpt. Voru þá að nýju teknar upp um- ræður um hvernig koma mætti á tilkynning- um skipa og takmarka hleðslu þeirra áður en haustveðra væri von. Tilnemdir voru þrír menn til að koma með tillögu byggða á þeim umræðum sem farið höfðu fram. Þar varð að samkomulagi eftir að heyrst hafði frá flestum þeirra skipa sem á miðunum voru að dregið skildi úr hleðslu eftir 15. september. Frá þessum degi sem var 30 ágúst skildi skipun- um á miðunum skipt í hópa þar sem eitt skip í hverjum hópi tæki við staðsetningu annarra skipa sem þeim hópi tilheyrðu, þar til það væri komið í samband við landstöð. Þegar móttökuskipið héldi til lands tæki annað við hlutverki þess sem nýkomið væri á miðin. Þessar tilkynningar áttu að fara fram fljótlega eftir hádegi dag hvern. Skip sem var á land- leið tilkynnti sig til skipa sem voru á miðun- um þar til það hafði náð sambandi við strandstöð og tilkynnt henni staðarákvörðun og að það hefði þangað samskipti allt til hafn- ar, að því búnu lét hann veiðiskipin vita að hann væri komin í samskipti við strandstöð. A sama hátt fóru fram samskipti á útleið skipanna. Veittu þessar aðgerðir mikla at- hygli og öryggiskennd, þeirra er til þekktu og urðu til þess að þeim var haldið áfram þegar veiðar færðust nær landi, um haustið og vet- urinn. Þann 30. ágúst 1967 má segja að til- kynningaskylda íslenskra skipa hafi komist á. Þar lögðu margir hönd að verki, meðal annars unnu yfirmenn flutningaskipsins m/s Haferninum reitakort sem prentað var að þeirra tilstilli hjá Prentsmiðju Siglufjarðar í september þetta sama ár. Var þetta reitakort notað bæði um borð í skipunum og hjá strandstöðvum í landi. Þess má geta að nokkur fækkun var á skip- um sem stunduðu síldveiðar þetta ár. En árið áður stunduðu 205 skip síldveiðar. Árið 1967 héldu 168 skip til síldveiða en af þeim fóru 148 skip til veiða á djúpslóð. Páll Guðmundsson 56 Sjómannablaðið Víkingur
Beinir tenglar