SÚRNAÐI MANNI SJÁLDUR UM AUQA Ljóst var að við yrðum að stoppa þarna í a.m.k. tvo sólarhringa og daginn eftir fór hluti áhafnarinnar í land en ég varð eftir þar sem menn voru komnir til að fara yfir gíró- áttavitann og sjálfstýringuna. Fór ég í land seinni partinn. Fara þurfti með litlum vélbát- um í land og var það töluverður spotti sem sigla þurfti eða um 3 mílur. Lítið sá ég af borginni því mikið mistur var yfir henni en afar háar byggingar voru hvar- vetna. Lögðumst við að bryggju sem hét Clif- ford Pier. Vorum við í hóp saman þau hjón, Vladimir og Liliya, Björn, Valentína súperkokkur og ég. Skamman tíma höfðum við til að versla því myrkur var að skella á og verslanir að loka. t>ó náðum við að skoða okkur dálítið um og versla. Singaporebúar eru glaðvært fólk að sjá og virtist mjög hjálpsamt. Oftsinnis vatt sér að okkur fólk og spurði hvort það gæti hjálpað okkur ef við stoppuðum á götuhorni og vor- um að spá í hvert við ættum að fara. Þetta gerðu Pusanbúar ekki. Fólkið í Singapore er sjálfsagt vanara ferðamönnum. Verðlag var lágt en hafði þó farið ört stækkandi síðusru ár að sögn heimamanna. Ég tók eftir hve borg- in var hreinleg eða það sem ég sá af henni enda sekt við að henda rusli. Þegar kom að því að prútta í verslununum voru Rússarnir á heimavelli og var ótrúlegt hve hægt var að ná niður verðinu. Bara að passa sig á að vera ekki að prútta í stórmörkuðum heldur í smáversl- ununum. Einnig sendi ég vinum og vanda- mönnum póstkort. Um kvöldið tökum við olíu úr skipi sem leggst við hliðina á okkur. Gaman var að fylgjast með Rússunum þegar þeir voru að at- huga hvort allt væri eðlilegt um borð í olíu- skipinu. Voru þeir greinilega vanir því og létu engan pretta sig enda ekkert gamanmál ef við hefðum ekki fengið þá olíutegund sem við báðum um. Þegar kom að því að kvitta fyrir olíutök- una, þá harðneitaði skipstjórinn á olíuskip- mu að taka nafnið mitt gilt, nema að stimp- illinn góði væri með og fékk ég hann hjá Sig- urði og gat stimplað olíunótuna. Daginn eftir héldum við Sigurður í land til að ganga frá ýmsum málum fyrir brottför. Fórum við á skrifstofuna hjá Barwil og geng- um þar frá pappírum og fleiru. Þarna lentum við í heljarveislu sem var fyrir starfsfólkið þar sem þetta var síðasti vinnudagur ársins. Voru þarna hlaðin borð af ýmsum smáréttum, bæði kjöt og fiskur. Allt var þetta ævintýra- 'ega kryddað og súrnaði manni sjáldur um Vladimir að versla. auga við að borða þetta. Eftirrétturinn var eitthvert millistig af sætsúpu og graut. Þegar ég hafði borðað nokkrar skeiðar tók ég eftir einhverjum kornum í rétti þesssum og þótt- ist sjá að þetta voru lirlir maurar eða einhverj- ar pöddur. Og þar sem ég hef af vinum mín- um verið talinn frekar stríðinn leyfði ég Sig- urði að klára áður en ég benti honum á þetta en mínum skammti leifði ég. Eftir að við höfðum lokið erindum fyrir skipið áttum við smátíma aflögu og fórum í þá stærstu verslun sem ég hef komið í. Ætlaði ég að kaupa hnífapör ef ég gæti fundið þau. Ég byrjaði að leita á efstu hæð sem var sú 18. held ég og fór inn í líklega verslun og spurði eftir hnífapörunum. Jú, þau voru til en kost- uðu aðeins 800.000 kr. Til að gera langa sögu sögu stutta þá vorum við komnir þrjár hæðir niður í kjallara þegar ég fann verð við mitt hæfi. Seinna um daginn, eftir að við vorum komnir um borð, kom svo flutningabátur með allar vistir og fleira og vorum við fram á kvöld að fara yfir þær og ganga frá. Akvað Sigurður að brottför yrði í bítið morguninn eftir. En ég er ákveðinn í því að til Singapore skuli ég einhvern tíma fara aftur. Valentína súperkokkur Snemma þann 30.des léttum við akkerum og siglum af stað eftir Singapore Strait. Sama mikla skipaumferðin og hafði verið þegar við komum. Töluvert er um litla fiskibáta sem koma illa fram á radar. Þurfti því að vera vel á verði í brúnni. Um kvöldið ákveðum við Siggi Bryn. að snúa á Valentínu súperkokk og suðum við hangilærið um nóttina. Þóttumst við heldur góðir að losna svona auðveldlega við nöldrið í henni. Við fórum vandlega eftir uppskrift- inni á umbúðunum og þar stóð að kjötið ætti að kólna í soðinu. Þessu fylgdum við út í ystu æsar en gerðum þau mistök að skilja pottinn eftir á eldavélinni. Um morguninn bið ég Vladimir að segja VaJentínu súperkokk að hafa engar áhyggjur af matnum, við sjáum um hann og það verði borðað klukkan sex. Þennan dag er hiti á móti sól 38°C, í skugga 29 gráður og sjávarhiti sá sami. Klukkan 15:00 erum við í Malacca Strait, milli Malaysiu og Súmötru. Rétt fyrir kl. 18 kemur Vladimir til mín og segir að maturinn sé tilbúinn og Valentína sé búin að sjóða kjötið okkar. "Sjóða kjötið", hrópa ég og æði inn í eldhús. Hafði þá Val- entína súperkokkur soðið hangikjötið í ann- að sinn á fullum straum í tvo tíma. Var því lítið varið í kjötið. En Valentína súperkokkur fékk ágætis sýnishorn í íslenskum blótsyrð- um frá mér. Gamlárskvöld leið tíðindalítið utan þess að Björn stýrimaður taldi sig verða varan við dularfullar ferðir báta sem nálguð- ust okkur aftan frá. Snéru þeir frá er hann hafði kveikt öll ljós á dekkinu. Aldrei komumst við að því hvort þetta voru sjóræn- ingjar eða einhverjir aðrir. Mönnum leið nú miklu betur þar sem var hægt að senda og taka á móti skeytum í gegn- um Standard C tækið. Kom það í minn hlut að sjá um það. Þessa dagana var ég nokkuð áhyggjufullur SJÓMANNABLADID VlKINGUR 35
Beinir tenglar