Árið 1972 útskrifaðist Vigfús með 2. stigs réttindi frá Stýrimannaskólanum. Aður hafði hann unnið lengi vel sem stýri- maður á undanþágu. Að skólanum loknum réði hann sig sem stýrimann á Ásbergið RE með Birni Jónssyni og var með honum ' þrjú ár. Þá var Norðursjávarsíldin í al- gleymi. Þá lá leiðin á Hafnarfjarðartogar- ana Maí og Jón Vídalín. Eina vertíð var Vigfús á Jóni Kjartans- syni. Árið 1978 réði hann sig á það skip sem á sérstakan sess í hans minningu, Sigurð RE. Jafnframt keypti hann sér trillu sem hann reri á sumrin. „Sigurður RE var og er geysigott skip. Sumir segja fallegasta skipið í flotanum og ég er sammála því. Ég var háseti og stýri- maður (tólf ár. Þau ár voru einhver þau bestu á mínum sjómannsferli. Gott skip, góð áhöfn og mikið fiskirí. Við fiskuðum loðnu og vorum bara f vinnu yfir vertíðina. Þess utan voru menn í öðum plássum, fríi eða einsog ég róandi á trillu,,, segir Vigfús. Þegar Vigfús hætti á Sigurði RE árið 1990 sneri hann sér alfarið að trilluútgerðinni sinn. Byrjaði með 12 tonna bát ásamt öðrum en á núna 6 tonna trillu, Björgu HF 11, sem hann rær einsamall. Nú er hann að hugsa um að hætta þessu skaki alveg og snúa sér að öðru. Hann ætlar að rækta miðils- og 'ækningahæfileika sína enn frekar. Það "ggur beinast við að spyrja Vigfús hvað kallarnir sem voru með honum til sjós hafi um þetta miðlastand að segja. ..Ég var nú ekki að flíka þessu hér á árum áður. Sjómenn, eins og þeir eru nú almennt trúaðir á dulda krafta, álíta nú svona kalla eins og mig hálfvitlausa. En fyrir fjórum árum opnaðist ég alveg og hef síðan verið að þróa þessa gáfu með mér," segir Vigfús og snýr sér í stólnum. ..Skrokkurinn var alveg þúinn eftir vinn- una um borð og ég drakk fullmikið. Drykkjan var svosem ekki meiri en gengur °g gerist hjá flestum en skygggnir menn eiga aldrei að smakka vín. Mér leið orðið svo illa með víni því ég varð fyrir svo mikilli asókn að handan. Það er mikið til í því Þegar sagt er að einhver drekki í gegnum mann; ég fann svo sannarlega fyrir því. Ég f°r að leita mér hjálpar til að losna við Þessa ásókn og loka fyrir. Ég leitaði til ótal miðla en enginn gat hjálpað mér þar til ég kom til Garðars Jónssonar á Akranesi. Fyr- ir þremur árum ákvað ég að hætta að drekka og þá róaðist umhverfi mitt aðeins. Það er nú einu sinni þannig að þeir sem á- netjast brennivíninu losna ekkert við það þótt þeir fari yfir móðuna miklu, þeir vilja halda áfram ef þeir finna einhvern farveg til þess. Lifið hinum megin er bara spegil- mynd af því lífi sem við lifum hér." Þegar Vigfús var búinn að ákveða að þroska hæfileika sína í stað þess að loka á þá fór hann á heilunarnámskeið hjá Erlu Stefánsdóttur. „Þegar svona er komið þarf maður að læra að fara með þessa náttúru. Ég var notaður sem farvegur fyrir framliðna hverja einustu nótt og var fyrir bragðið útkeyrður. Núna finn ég ekki fyrir því þótt látnir noti mig til að koma sínum verkum í kring. Ég stunda núna talsvert lækningar með að- stoð þeirra sem eru mínir hjálparmenn hin- um megin. Ég legg þó ríka áherslu á að mínar lækningar koma ekki í stað hefð- bundinnar læknisfræði. Enginn skyldi hunsa læknana því þeir vita um vísindin en við getum komið til hjálpar. Ég er aðeins tæki þeirra lækna sem eru hinum megin. Þar fer fremstur í flokki indíáni frá Suður-Ameríku, ættahöfð- inginn Björn, einsog dýrið, en hann er með allra stærstu mönnum. Einnig hef ég sam- band við indverskan lækni sem er minn leiðbeinandi, ásamt fleirum. Honum fylgir alltaf mikið Ijós og ég finn fyrir honum núna meðan við tölum saman. Þá má nefna Japana og enskan munk sem uppi var á miðöldum. Einnig hef samband við þrjá ís- lenska lækna og fleiri eftir þörfum en ég vil ekki nefna þá af tillitssemi við núlifandi ættingja. Svo eru hjúkrunarfræðingar og Ijósmæður í þessu liði." Vigfús leggur ríka áherslu á að hann sjálfur sé ekki læknirinn heldur sé hann jarðsambandið sem þeir framliðnu þurfa. ,„Það má líkja þessu við lampa. Það er sama hve lampinn er góður; hann virkar ekki ef enginn er innstungan. Ég vil líka nefna að það er ekkert frekar öruggt að fólk fái bata með dullækningum en hefð- bundni læknisfræði. Stundum batnar fólki en stundum ekki. Það kemur fyrir að það sé ekki mögulegt að gera neitt. Hins vegar líður fólki alltaf betur og þessi aðferð linar þjáningar." Oft felst lækningin í að leggja hendur yfir fólk en í flestum tilfellum er um fjarheilun að ræða. Það getur verið jafnt á nóttu sem á degi. Þar sem hann er aðeins farvegur hinna lóngu látnu lækna kemur það fyrir að hann finni á sínum eigin líkama þann sársauka sem sjúklingurinn á við að stríða. Hann tekur fram að hann sé lækn- ingamiðill og ekkert annað. Til þess hafi hann ónóga þjálfun en hins vegar sé hæfi- leikinn til staðar. Það þurfi bara að rækta hann og þroska. í reynd sé hann í stöðugri þjálfun „Einar á Einarsstöðum hafði mikla hæfi- leika á þessu sviði og fleiri góðir menn. Við sem á eftir komum leitum mikið til þeirra," segir Vigfús. „Það má nefna að Eiríkur Kristófersson skipherra hafði dulræna hæfileika sem hann sagði sjálfur frá. Sjó- menn sækja mikinn kraft úr sjónum og því geta þeir verið góðir farvegir. Margir sjó- menn eru hjátrúarfullir og trúa á Guð og mátt bænarinnar. Margir eru bænheitir og ég er einn af þeim." Vigfús nefnir að margir þræti fyrir tilvist Guðs en þegar á reyni sé trúin til staðar hjá öllum mönnum. Án trúarinnar séum við einskis nýt. Margir þurfi þó að finna Guð innra með sér og ekki síst að nálgast sak- leysi barnsins sem löngu sé tapað. Það hafi indíáninn Björn lagt ríka áherslu á við hann. Samtalinu okkar er formlega lokið og við höfum fært okkur fram á gang við útidyrn- ar. Blaðamaður Víkingsins verður skyndi- lega svo þreyttur; geispar og gapir á Vig- fús. Ég hef á orði að það sæki einhver svona að mér; kannski fái ég heimsókn. „Það er ekkert skrítið að þú sért svona þreytt. Hér iðar allt af verum og traffíkin er mikil," segir Vigfús hinn rólegasti. Er mað- urinn virkilega að segja að ég sé að niður- lotum kominn vegna mannfjölda? Það hlýtur að vera því ég geispa enn frekar. Af því Vigfús hefur ákveðið að taka þessari náðargáfu sinni og lifa með henni er hann sáttur við hlutskipti sitt í dag. Hann hefur líka tíma til að sinna heilun og fer gjarnan á sjúkrahús að beiðni fólks. Hann rær einn á sinni trillu eða er hann kannski aldrei einn? „Ég er ekki einn á trillunni, svo mikið er víst," segir Vigfús og hlær við. „Oft er nú bara glatt á hjalla þegar margir eru saman komnir. Oft kemur fyrir að þeir hjálpi mér að fiska og leiðbeina mér á rétt mið." ¦ SjÓM ANNABLAÐIÐ VÍKINGUR 23
Beinir tenglar