skipta. Eitt sinn þegar allir voru með færin úti kallar Ási: „Hafið uppi, ég held ég sé með stórlúðu". Við hinir drógum óðar inn færin okkar, til þess að ekki mundi flækjast þegar Asi drægi inn lúðuna. Lúður haga sér nefni- lega þannig í drætti, að þær „svansa" til í sjónum og því er hætt við að þær syndi út og utanum önnur færi. Um tíma hélt Ási að færið væri fast í botni, svo þungur var drátturinn. En smátt og smátt gaf Iúðan eftir og færðist ofar í sjónum. Þá sagði Ási: „Þetta er stórlúðu drengir, það er ekki vafi". Asi var nokkuð lengi að draga lúðuna og þegar hún kom að borði sást að hér var um stórlúðu að ræða. Við vorum tilbúnir með í- feruna, enda er alltaf hætta á að stórfiskar stingi sér þegar þeir koma upp á yfirborðið. En lúðan að tarna var hin spakasta og auðvelt að koma í hana ífærunni. Síðan hjálpuðumst við að til að ínnbyrða rísann og reyndist lúð- an vera um 300 pund og náði þvert yfir hekk- ið á honum Hannesi litla. (Hekk er sá hluti báts sem er aftan við srýrishúsið). Svona leið sumarið í sól og blíðu. Að minnsta kosti er alltaf sól og blíða í endur- minningunni, hvernig sem á því stendur. ÓLI TÓTU OG Hellisey Hellisey er ein af úteyjum svokölluðum í Vestmannaeyjaklasanum. Úteyjar eru í eigu hinna ýmsu Vestmannaeyinga. I úteyjunum er stunduð fuglatekja og fjárrækt. Þar er einnig stunduð ýmis framleiðsla sem kemur fæstum við nema „heimamönnum". Þessi fé- lagslegi búskapur stendur sem sagt fyrir fleiru en fjárrækt og fuglatekju. í úteyjum má sjóða fleira en svartfuglaegg. Þetta vissum við skip- verjar á honum Hersteini litla. Því var það einn góðan veðurdag að við lögðum leið okk- ar í Hellisey. Þann dag vildi svo til að hann Skari á Háeyri var ekki með í för en í stað hans var Óli Tótu, bróðursonur Ása, sjötti maður í áhöfn. Óli Tótu var sendur í eyna til fanga og gekk ferðin vel. Kom hann til baka með brúsa „soðningar". Vegna þeirrar „soðningar" sem við skip- verjar á Hersteini höfðum notið úr Hellisey, var farið í „kröfugöngu" þegar í land var komið. „Kröfugöngur" í Vestmannaeyjum voru næstum daglegt brauð í þann tíð, enda hafði útsala ATVR ekki tekið til starfa. „Kröfuganga" í gæsalöppum merkir í þessu tilviki leit að einhverjum sem ætti póstkröfu á pósthúsinu, eða hjá flugfélaginu, sem inni- héldi eina eða fleiri flöskur af áfengi. Ahöfn Hersteins var semsagt komin úr Hellisey og „venjulegum" róðri. Sem lög gera ráð fyrir fysti menn í framhald þess iðrayls sem landinn hafði skapað. Upphófst nú kröfuganga um bæinn. Eftir nokkra göngu bauðst samningur um kaup á Svartadauða. Mætti ætla að menn yrðu fegnir slíku tilboði. En viti menn! Stórvesírar áhafnar Hersteins litla sögðu að ekki kæmi til greina að leggja sér svo ógöfugan drykk til munns sem Svarta- dauða. Sögðust þeir hefðu gengið að kaupum ef vodka eður sénever hefðu verið á boðstól- um, en Svartidauði færi ekki inn fyrir þeirra varir. Og við það sat. Óskar á Háeyri hafði það eftir Óla Tótu, að ekki hefði hann í annan tíma ftirðað sig ZODIAC í fremstu röð frá upphafl Viðurkenndir af Siglinga§lofnun Islands Bíldshöfði 16, sími 5877666,fax5877665 SJÓMANNABLAÐIÐ VÍKINGUR 49
Beinir tenglar