Náttúrufræðingurinn

						NÁTTURUFRÆÐINGÚRINN    1931

97

lifa þó í hreinu vatni, vanalega á botninum, oft föst við hann,

sum svífa um í sjávardjúpinu, sum hanga föst á húð fiskanna,

og loks eru nokkur, er lifa sem sníkjudýr í þörmum dýra og

manna.

Að lögun eru skolpdýrin mjög mismunandi, sum eru af-

löng og nokkurnvegin sívöl, önnur eru meira eða minna flöt,

nokkur eru eins og tregt í laginu, o. s. frv. Utan um líkamann

er fastur hjúpur, svo skolpdýrunum er þess varnað að skjóta

út öngum, og færa sig þannig úr stað, eins og títt er um mörg

frumdýr, t. d. teygjudýrin. Samt sem áður geta þau þó breytt

/. mynd. í mörgum skolp-     2. mynd.  Tvö skolpdýr hafa nálgast

dýrum   eru   aðeins   tveir     hvort annað, skinæxlun fer að byrja.

kjarnar,   nefnilega    stór-

kjarninn (hringur, neðst),

og einungis einn smá-

kjarni (depill, efst).

nokkuð lögun, þau geta teygt úr sér eða kreppt sig saman,

eftir því sem verkast vill. Þessi hjúpur er mjög fíngerður, en

um leið sterkur, og skrýddur allskonar undrafínum strikum og

skorum. Hjúpurinn er ekki myndaður úr kisil eða kalki, eins og

v.ini er til um brynjur þær, sem fléstir aðrir einsellungar hafa

sér til varnar, heldur er hann aðeins ysti hlutinn af sellunni,

sern er orðinn þykkur og harður (pellicula), og genginn í þjón-

ustu varnarinnar.

Hjúpurinn er nú þannig gerður, að uppleyst efni, sem ef

til vill gætu orðið dýrinu að næringu, geta mjög illa síast í

gegnum hann, og þess vegna er á honum gat á einum stað, þar

sem fæðan kemst inn í sellunn, munnurinn (cytostomum). Hjá

puniuin skolpdýrmn berast leyfar fæðumiar aftur út um munn-

inn, þegar líkaminn hefir hagnýtt sér allt, sem honum gat orð-

7