Náttúrufræðingurinn

						NATTUHUFR.

5

að fara að gjósa; ætlaði eg þá að flýta mér þangað. En rétt þegar

eg var nýbúinn að snúa mér við, og hafði gengið fáein fet frá

Strokk, þá fann eg, að jörðin bifaðist undir fótum mér, og eg

heyrði einhvern þyt að baki mér, eitthvert undarlegt, hvínandi ösk-

ur; var eg þá ekki í neinum vafa um, hvað nú væri að gerast;

Strokkur var að gjósa, vatnið þeyttist 20 álnir upp í loftið, og rak

hver gusan aðra, og allt af jafn-hátt; stóð svo í 3 mínútur. Þá

féll vatnssúlan allt í einu, o<í kom að mestu niður á klöppina í

kring um hverinn; þar kólnaði vatnið og féll síðan öllum megin

niður í tóma hverskálina. Af þessu varð einkennileg suða í hvern-

um, rétt eins og vatnið sogaðist niður í hann, og væri síðan

þeytt upp aftur með miklum krafti. Svona fannst mér það að

minnsta kosti hljóta að vera eftir hljóðinu að dæma, því að séð

gat eg það ekki; eg þorði ekki að gægjast fram á skálarbarminn,

því að ]>á gat hann skvett á mig. Það er áreiðanle<rt, að af þessu

hljóði kemur nafnið Strokkur, því að hljóðið líkist mjög því, er

strokkur er skekinn, en munurinn á styrkleika hljóðsins er auð-

vitað mikill.

Að 2 mínútum liðnum hóf Strokkur annað gos, hálfu fegra og

meira en hið fyrra; gekk þá vatnssúlan óslitin æ hærra og hærra,

unz hún varð 35—40 álna há, en allt af var hverinn í ákafa að

hnykkja á. Gufusúlan gekk langt um hærra en vatnssúlan, líkt og

reykjarsúla úr eldfjalli. Mér þótti sérstaklega fagurt að sjá öfug-

streymið í vatnssúlunni; í henni miðri knúðist vatnið upp sem

ákafast, en steyptist síðan niður öllum mesin í bunum; urðu

þær bunur síðan að úðahjúp utan um freyðandi súluna; ljómuðu

þær af öllum regnbogans litum. Þetta síðara gos stóð í 6 mín-

útur. Síðan hvarf vatnssúlan allt í einu, eins og í fyrra skiftið.

Strokkur gerði þó tilraunir enn til að gjósa, en þær urðu ár-

angurslausar. Þá hættu dunurnar neðan jarðar, þær er mér virt-

ust koma frá Geysi, meðan á þessum gosum stóð. Vatnið hvarf

skyndilega 7 feta djúpt niður, en hækkaði brátt aftur, svo að

eigi voru nema 4 fet niður að því.

Hugsið ykkur nú þessa feikna-háu vatnssúlu, klædda öllum

litum regnbogans, og univafða blágráum þokuhjúpi; þessi sí-

breytilegi búningur kom út frá súlunni, þessum ólgandi jötni,

sem brunaði fram með skjótri svipan, í öllum sínum krafti, og

hverfur svo jafn-skyndilega aftur niður í undirdjúp hversins,

sem hann steig upp úr. Þeirri sjón gleymir maður að sjálfsögðu

aldrei; en engu að síður er örðugt að lýsa henni. Það hefir oft

verið reynt, en jafn-oft mistekizt. Svo fór fyrir mér; margt var