Náttúrufræðingurinn

						^g                                       NÍTTÚRUFU.

hentaði — kunni hann og vel að þiggja, sem ókenndum og hæ-

verskum gesti sómdi. Með hugkvæmni og vinsamlegri umgengni

tóksc brátt kunningsskapur með góðum skilningi á báðar hliðar,

en uggur og ótti hvarf að sama skapi. — Fór svo fram um hríð. —

Þegar gagnkvæmt traust og vinátta festist, var farið að lina

á fangelsisvist krumíma, og honum leyfður frjáls umgangur utan

húss og innan. Var það þó með allri gætni gert í fyrstu, einkum

með tilliti til þess, að krumma gæti ekki orðið mein að áreitni

erkifjenda sinna — hundanna. Það kom þó brátt í Ijós, að hinir

svörnu óvinir kunnu svo að meta vilja húsbænda, og góða siði, á

friðsömu heimili, að hvorugur sýndi öðrum áreitni eða undir-

hyggju. Jafnan var þó krumma vísað til náttstaðar í afluktu húsi.

Hvolpar tveir, lítt komnir til vits og ærslamiklir, voru á heim-

ilinu. Sóttust þeir eftir að sitja að máltíðum með krumma, og

sýndu þá ekki fulla hæversku, svo sem vel siðuðum borðfélögum

sæmir. Sló krummi heldur undan við þá um hæversku, og tók þá

oft það ráð, að fela í jörðu fjársjóðu þá, sem hann skildi að sér

væru ætlaðir, en þeim eigi, og vitja þeirra aftur í góðu tómi, eins

og títt er um þá, sem eiga fólgna f jársjóðu.

Hæns voru á heimilinu; var einna torveldast um samkomu-

lag á milli þeirra og krumma. Krummi hélt sér heimilan umgang

um f jóshauginn sem önnur heimilisvé, en það vildu hænsnin ekki

beztum hlífiskildi hélt fyrir honum. Eigi gleymdist honum þó svo

kurteisin að hann vildi sína því neina ágengni, eða gerast því nær-

göngull um of. Þó þáði hann mat úr lófa manns þess, er oftast færði

honum máltíðir og sat á öxl hans. En jafnan hafði hann þá á sér

vara nokkurn, svo sem hann vildi vera við öllu búinn, í hvað

sem slægist.

Krummi lét sér fljótt skiljast, að það var heimafólkið, sem

skildi hélt fyrirhonum. Eigi gleymdist honum þó svo kurteisin að

hann vildi sína því nena ágengni, eða gerast því nærgöngull um

of. Þó þáði hann mat úr lófa manns þess, er oftast færði honum

máltíðir og sat á öxl hans. En jafnan hafði hann þá á sér vara

nokkurn, svo sem hann vildi vera við öllu búinn, í hvað sem slægist.

Lítt neytti krummi raddar sinnar, hinnar fögru. Var svo,

sem hann fyrir hæversku sakir vildi ekki veikja á sér of mikla

athygli. Sat hann oft á húsum uppi hljóður og spaklátur, og hafði

útsýn yfir það, er við bar.

Þegar leið á sumar tóku að gróa örkuml krumma. Gerðist

hann nú smátt og smátt fleygur og fær og tók þá að leita á burt

frá bænum. Eftir það var hætt að leiða hann til náttbóls. — Bratt