Náttúrufræðingurinn

						NÁfTÚKUim.                                             ]_C)

fjall rís upp frá túninu á Skriðu með mörgum hjöllum og hamra-

beltum. Tók krummi sér bólfestu upp í hamrabeltunum. I fyrstu,

á meðan vængjatakið var stirt og ef til vill ekki sársaukalaust,

þá gekk hann upp á fjallið, en lét vængina bera sig niður til bæj-

arins þegar hann átti erindi. Seinna fór hann að íljúga báðar

leiðir.

Eftir að krummi fór að taka sér bólfestu í fjallinu, var það

vani hans, að koma minnst tvisvar á dag og þiggja beina; settist

hann þá á húsaþökin og krúnkaði áfergjulega, svo sem hann vildi

vekja athygli á sér.

Þegar leið að miðju hausti fór sá burt af heimilinu, sem

mest hafði gengið krumma fyrir beina. Fór krummi eftir það að

strjála komur sínar heim að bæ, enda átti hann gott til matfanga

eftir að hann var orðinn fleygur, og nótt tók að dimma. Flaug

hann þá. með símanum og tíndi upp smáfugla þá sem fengið höfðu

aldurtila af árekstri á vítisvél þá, sem þeim er búin með símþráð-

unum. Hafði hann jafnan einn hátt á máltíðum sínum, þeim er

hann fékk af símanum, sleit af höfuðið og rendi því niður í heilu

lagi, þannig að hnakkinn gekk á undan og nefið á eftir.

Seinna um haustið hitti bóndinn á Skriðu þenna gest sinn út

við Lagarfljót, þar sem lagt var upp vörum úr „Orminum" þeim,

er um fljótið siglir. Voru þar, m. a. slengistór dilkahöfuð væn, og

blóðbelgir. Mun krummi hafa talið sér þar heimila máltíð; var

hann búinn að kroppa augun úr nokkrum diJkahöfðum og stinga

gat á blóðbelg og tæma hann. Mun hann hafa talið sér óskylt að

hafa þurra máltíð, þegar svo mikils mjaðar, og góðs, var kostur.

Hitt vita menn ekki, hvort hann hefir haft svo góðar nytjar mjað-

arins, sem ætlað var.

Þetta veit eg síðast af krumma að segja.

I janúar 1932.

Halldór Halldórsson.

Fótalausa kríu, iullþroskaða, í'anu eg vorið 1918 dauða á völlum við

tjórn eina, þar sem Tói'tabnmnar heita í Grindavík. Er það skammt frá sjó.

Krían er í Náttúrugripasafhinu. Hei'ir Bjarni Sœmundsson skoðað hana, og

sogir liann, að ekki verði annað séð, en að hún hafi i'æðst fótalaus.

Príhyrndan hrútshaus fékk eg haustið 1920 vestur í Breiðadal í Ön-

undarí'irði og sendi eg Náttúrugripasaf'ninu hann. MiShornið er nœstuiu

því fram úr miðju enninu, að eins örlítið til h;egri, og veit það ui)i3 og

í'rarn. Þegar liausinn var iieginn, ei'tir að safnið hal'ði fengiS liann, varð'

vart örlítillar ójöínu þar sem fjórða hornið heí'ði átt að vera.

Guðm. K. Olafsson,

úr Grindavík.

2*