Náttúrufræðingurinn

						26                                    nAttúrufr

nóvember síðastliðinn, skýrði hinn kínverski iarðfræðinsrur W.

C. Pei. er nú stiórnar rannsóknunum í Chou-Kou-Tien. frá bví.

að ófullkomin verkfæri hafi fundizt þar. Og á sama fundi skvrði

nrófessor Davidson Black frá bví, að sannað væri, að Pekinf-

maðurinn hefði notað eldinn. Eru betta langelztu leifar .,menn-

ine-ar" er fundizt hafa. Raunar bafa í Evrónu fundizt tinnuflísar

(eolítar) í jarðlögum frá bessum tíma, og telia sumir fræðimenn,

að bær séu mannaminiar. en bað er með öllu ósannað.------------

Já, mannkynssagan er löng. Menn lesa með miklum fiáleleik

um! fornar menninjrarleifar. er fundizt hafa í Ur, á Eoyntalandi

og öðrum stöðum. Leifar bessar eru nokkur búsund ára tramlar.

En hundruðum búsunda ára áður lifðu austur í Asíu ana-

kyniaðar verur, sem höfðu stigið stærsta menningarsnorið. er

stigið hefir verið. T>ær höfðu lært að nota eldinn. Þær voru orðn-

ar að mönnum.

Kbh., í jólafríi '32.

Sig. ÞórarinsHon.

Kíakakísta Græníands.

Svo sem kunnutrt er, dvöldust leiðangursfélagar WeaeMers

s'ðastl. vetur á há.iöklum Grænlands á 72. breiddarstieri, til bess

að rannsaka veðurfar oa; iöklana á bessum slóðum. Meðal annars

reyndu beir að mæla bvkkt jökulsins yfir landinu bar nvrðra. or

böfðu til þess nýja aðferð, sem jarðeðlisfræðistöðin í Göttingen

hafði stungið unn á að nota; undirstaða þessara aðferða er hin

sama og bergmálsins. Þegar æpt er nærri hömrum, skanar ónið

titrinirssveiflur í loftinu er berast að hamraveergnum, en varpast

til baka frá hömrunum og berast sem bergmál að eyrum kallarans.

Eftir tímanum, sem líður, frá því að ænt er, þangað til ónið kem-

ur aftur sem bergmál, má reikna fjarlægð hamarsins frá kallar-

anum.

Þjóðverjarnir komu á stað líkum titringssveiflum í jöklinum

með dynamít-sprengingum í yfirborði jökulsins. Sveiflurnar bárust

niður í gegnum jökulinn og vörpuðust til baka frá berggrunni

jöklanna til yfirborðsins aftur. Var sveifluhraðinn í jöklinum um

3400 m. á sekúndu. Mjög nákvæm mælingatæki, með tímamælum,

voru sett niður umhverfis tilraunastöðvarnar, er sýndu svart á

hvítu hve sveiflurnar voru lengi á leiðinni, frá því þær skópust