Náttúrufræðingurinn

						gO                                          KíÁTTÚUUlÓi.

Pttglalíf á Vatnsnesi.

ÁuSnutittlingur  (Acanthis linaria, L.). Þessi  fugl er mjög sjal-dgœfur,

en sézt sttiku sinmim á vetrum; helzt þegar harðindi eru, og er hann þá meö

snjótilllingum. Aðra  árstima sézt hann ekki.

Músarindill ('f roglodytes boreaiis, Fischer.) er víða hér um nesið með

sjónum. En fremur ber lítið á honum. Hann lieldur til. í klettum, urðum og

grjótgörðum, eu er þ.ó algengastur framan í sjávarbókkum. Hann kemur

of't heim að bæjum á vetrum og vorum, og er þá maskaralegur og fjörlegur,

hvernig sem viðrar. Hann flýgur hart en stutt í senn, og sinýgur inn í hoiur

¦og aðra felustaði er vei'ða á leið lians. Hann er aðgœtinn, en ekki mjtig

styggúr. Varpstaðir hans þekkjast hér ekki. Að líkindum verpir hann í sjáv-

arbökkum.

10. júní sá eg tvo í'ugla heima við bœ minn hér á Hvammslanga, er

voru á stœrð við þúfutittling, en nokkuö styttri og lítið eitt þreknari. Eftir

fuglalýsingu að dæma er eg hef'i haft, líktust þeir nokkuð Regulus ignicapillus.

Rjúpa (Lagópus alpiniis, Nils.). lijúpan heldur til í Vatiisnesfjalli, éins

og annars staðar hér í íiorðurfjöllumuii. SíSari hluta sumars er híin hér

og þar með ungahópa sína hátt og lágt um f'jallið. Haustið og síðari hluta

sumars 1918 kom hún óvanalega mikið niður í byggð og ,heim að bæjiim

hér á Hvammstanga. Kom hún með unga sína heim í kriiigum bæjarhús, og

var stunduin innan um hænsnahópana. i'að kom f'yrir, að þær fóru inn 1

útihús, sem opin stóðu. i'að var \Yða á liæjum, að þær stórskemmdu róiu-

garða. f'að hefir ekki lieyrst, að þffir hai'i nokkurn tíma verið eins na'r-

gtinguiar mannabústöðiun hér, sem þetta haust. Þffir haf'a að líkindum vitað

á sig harðindin, sem komu veturinn næstan á et'tir. Þegar kemur í'ram í sept-

ember og október, fara fjtilskyldurnar að slá sér sanian í stóra hópa eða

flokka, sem skiftir hundriiðuin og jafnvel þúsundum. Halda þær ]>á vana-

!ega til uppi um lni i'jtill, þó koma þessir fiokkar stundum of'an á brúnir,

þegar héla er á fjallinu. Bjúpurnar eru vanalega í'remur styggar, þegar þær

eru í stórflokkuin. f októbermánuði eru rjúpurnar f'arnar að hvítna, og

eru þá stundum stór svæði hvítgrá eða hvítflekkótt af' rjíipum. Þegar auð

er jörð, eru rjúpurnar of't á hlaupum að tína í sarpinn, og stundum virðast

þær vera í æfingum eða leikjum; þœr hoppa, hlaupa og fljúga fáa metra

í loft upp, og koma svo niður aftur á sama stað. Eg hefi einu sinni séð þær

við þessar æfingar, og var mér starsýnt á, en þær voru þá ekki íleiri en

20 í hópnum. Þffir vissu ekki uf' mér, svo að eg haf'ði gott næði til að athuga

þelinan leik þeirra. Þar sem iióparnir eru og snjór á jörð, krafsa þfflr á

stórum svæðum, svo það er til að sjá eins og krafs eftir i'járhópa. Þær eta

aðallega nýja árssprota af grasvíði, sem mikið er at' í fjallinu, einnig rjúpna-

laufi og krækilyngi o. fl. A nóttunni grefur rjúpan sig of't niður í mjúka snjó-

skafla, svo ekkert stendur upp úr skaflÍTmm nema htifuðið, þegar þær teygja,

upp hálsinn, stiindum smjúga þær undir mjúkan snjó, allt að einn meter, og

koma þá annars staðar upp, svo ranghalinn verður tvídyi'a.

Þegar íer að harðna um jörð í fjallinu eða gera langvinnar, harðar liríð-

ar af norðaustri, ]já hrökklast rjúpan f'ram á Miðfjarðar- og Hrútafjarðar-