áÁTTuuUtflÍ. g^ hálsa í hríslendið, stundum lief'ir hún sézt fljúga vestur á Heggstaðaries yf'ij' mynni Miðf jarðar. Sumt af þeim fer ofan að sjó, norðan til á Vatnsnes- inu, og heldur þar til allan veturinn. Þar haf'a þær vanalega allt aí' jörð, nema í hörðustu vetrum. Frostaveturinn 1918 hvarf hún nœstum alveg af Vatnsnesfjallinu, en í Litluborgarkötlum sáust örf'á rjúpnahjón um vorið, en nœsta haust á eftir var komið talsvert aí' henni. Bóndi úti á nesi sagði mér, að hann heíði aldrei séð jafn-stóran rjúpna- i'lokk, eins og þann, er hefði verið nokkura daga á túnunum upp frá bæ sínum haustið 1924. A árunum 1928 til 1930 hvarf' hún svo, að þnð er í'ágætt, að sjáist rjúpna- par á Vatnsnesfjallinu. Frh. Diomedes Davíðsson. Smávegís. Einkennilegir æðarungar. Æðai'fuglinn er óstyggur og gæf'ur, þar sem hann f'ær að vera í friði og er ekki áreiftur að óþörfu. Hann verpir þá oft heima við bæi og peningshús og gefst þá gott tœkifæri til að athuga lifnað- arhffitti hans og i'ramferði um varptímann. — Þegar eg var strákhhokki, að alast upp í Skáleyjum á Breiðafirði, varp þar a>ðarkolla undir hlóðugafli í mörg ár. Kkki var hún neitt frábrugðin öðrum æðarkollum um litarhátt eða annað, að því er séð varð; og ekki voru egg hennar neitt öðruvísi en venjulega gerist um æðaregg. Kn ung- arnir sem úr eggjunum komu voru að því leyti f'rábrugðnir öðrum æðar- ungum, að þeir voru hvítir — snjóhvítir frá toppi til táar að undanskildu nefinu og fótunum, sem voru gulir. Ekki man eg gjörla hvort bliki fylgdi kollunni til iireiðurs eða sást nokkurntíma með henni, en liklegt tel eg að svo hafi verið. En þá hefir liann í engu verið frábrugðinn öðrum blikum, annars liciðu menn veitt því eft- irtekt og getið þess. Jafnskjótt og kollan haf'ði ungað út og komizt með ungana til sjávar, hvarf hún og var því ekki hægt að fylgjast neitt með uppeldi eða vexti ung- anna. Enda er það svo um meginþorra alls þess æðarfugls sem verpir í Breiðafjarðareyjum, að hann hverfur burt með ungana jafnskjótt og þeir komast úr hreiðrunum. ¦— Kkkert vissu menn hvernig liann var til kominn þessi hvíti litur á æð- arungunum. f>ess heyrði eg getið til, að blikakongur mundi vera f'aðir þeirra, en ekki veit eg hvort sú tilgáta hefir við nokkuð að styðjast. Gaman væri eí' útgefendur Náttúrufra'ðingsins gætu gefið skýringu á því hvernig á þessu einkennilega fyrirbrigði heí'ir staðið, eða liverskonar kynblendiiigar ]>essir ungar hafa verið. — Bergsveinn Skúlason. ATHS. Þossir œðarungar liai'a veriS samskonar litaratbrigði og þúfu- tittlingsungarnir, sem sagt er frá í Náttúrufr. síðasti. ár (bls. 144). Mö8an eg var drengur á Kollaí'jarðarnesi í Strandasýslu, sá eg í tvö skifti æðarunga af sama lit í varplöudunum þar. Gr. G. B.
Beinir tenglar
