Náttúrufræðingurinn

						gr>                                        ftÁTTttKUF'íi.

„Ognar langur áll". I ágústmánuði síðastliðið sumar veiddi Jón Hjalta-

lín SigurSsson héraiislæknrr, óvanalega stóran ál í Hnausakvísl í Húnavatns-

sýslu. Veiddist állinn á öngul. Állinn var ekki nákvæmlega mæídur, en eftir

því, sem læknirinn heiir skýrt mér frá, mun hann hafa verið 100—125 cm.

að lengd, og 5—0 cm. í þvermál, þar sem hann var gildastur. Hefir hann

eftir því verið með allra stærstu álum, sem hér hafa veiðst. Dv. Bjarni Sæ-

mund&son segir svo í fiskabók sinni: „Stærsti áll hér hefir verið uni 110

cm., og tæp 4 kg., og sagt er, að annar hafi veiðst, sem var 130 em., og 4—5

kg". Erlendis er talið, að allra stærstu álar verði allt að 200 cm. lángir (5—

ö kg.), en í Danmörku eru fullvaxnir álar venjulegast 50—100 em. langir.

Meðal álanna eru svilfiskarnir miklu minni en hryggnurnar. — Það væri

mikill fengur fyrir Néttúrugripasafnið að eignast risaála slíka sem Hnausa-

kvíslarálinn. Þeir, sem næðu slíkum feng, og vildu senda hann safninu, gætu

sent hann saltaðan í kassa, eða nýjan, ef leið væri stutt.             G. G. B.

Klæðnaður úr gleri. í Þýzkalandi hefir koná nokkur sótt uin einka-

leyfi til þess að búa til klæðnað úr gleri. I einkaleyfisumsókninni taldi hún,

að fatnaður þessi gæti orðið að miklum notum fyrir þá, er þyrftu á sólböðum

að halda til lækninga, því hún gerir ráð fyrir, að fötin verði gerð úr svo

nefndu „ultragleri", sem hleypir í gegnúm sig ósýnilegu geislunum, fyrir

utan fiólubláa enda litrófsins. Sumir efast um, að slíkur klæðnaður komiat

bráðlega í tízku. l5ó er nú tal'ð i'rainkvæmanlegt að búa til í'atnað úr gleri.

Nýlega hei'ir inönnum teki/.t að teygja eða spinna þræði úr gleri, er þola

sveigjti og veí'a má úr dúka. Séu þeir ofnir úr nógu smágervum glerþráðum

eða glersilki, þola þeir sveigju, svo að eigi er talin hætta á, að glerið sting-

ist í hendur manns, þó það sé handleikið. Slíkur glervefnaður hefir verið not-

aður sem skjóllag utan á hitaleiðsluþípur, og reynzt vel til slíks. Föt i'u'

því ættu því að vera sæmilega skjólgóð.                         („Die Koralle").

Vínandarannsókn á blóði. Fvrir skömmu hefir prófessor nokkur í Lundi,

Widmark að nafni, fundið aðferð til þess að skera úr því ineð blóðkönnun,

hvorl menn nýlega hafi neytt áfengis (alkohols). Af blóðdropa, sem tekinn

er úi' fingri manns eða eyra, mé bæði sjá hvort hann hefir neytt áfengis og

hve mikils. Kr þegar í'arið að nota aðferð þessa til að fá skorið úr vafaat-

riðum við réttarrannsóknir. Bílstjóri nokkur í Pnrís, sem ók á ínann til bana,

hélt því fram, að maðurinn hefði slangrað fyrir bílinn eins og hann væri ölv-

aður. Blóðrannsókn á líHnu sannaðí, að svo hafði verið.

(Die  Koralle).

Gullið í sjónum. — Leiðrétting. Þegar eg reit greinina uiu gullið í sjón

um, 1. árg. Náttúrufr. (bls. 169), £6r eg eftir heimildum í þrem merkum

erlendnm bókum og tímaritum. Var þar gnllmagnið í sjónnm samkvæmt rann-

sókmun Liversidge talið 0,5—0,1 grain (enskt þyugdarmál). í einni þessari

heimild, í norska tímaritinu „Naturen", var 1 grain talið 3,887!) grömm; fór

eg eftir þessu, án þess »ð athuga það nánar. En þetta er ekki rétt; 1 grain er

= 0,0648 grömm = 64,8 miliigrömm. — Þetta veldur skekkjum á töhmum

á bls. 170, Hnu 20 ofan fráí í ofannefndvi gvein. Fyriv: „(æpuni 2 gr. upp að

3% gr. (1,9430 gv. — 3,8870)" komi: 32,4—6,48 mgr. (0,0324—0,00648 gr.).

Eru menn vinsamlega beðnir að leiðrétta þetta.                           G. G. B