Náttúrufræðingurinn

						1. tafla. Diphyllobothrium sýking í murtu. Tölur sýna tíðni (%) fiska á hverju sýkingar-

stigi (sjá skýringar á sýkingarstigum í kafla um aðferðjr). — Infection of Diphyllobothri-

um spp. in pelagic charr. Numbers show frequency (%) offishes in each infection stage

(see expl. in text to Fig. 1).

Aldur/Age

(vetur)/(winters)

Sýkingarstig/

Infectionstage

2               3

Fjöldi (N)

3	75	25	

4	40	52	8

5	20	62	18

6	14	66	20

7	10	52	38

8	12	35	53

9	8	34	50

10	29	43	14

11		100	

13			100

14

20

25

45

44

42

17

12

7

2

1

2. tafla. Diphyllobothrium sýking í sílableikju. Tölur sýna tíðni (%) fiska á viðkomandi

sýkingarstigi. - Infection of Diphyllobothrium spp. in piscivorous charr. Numbers show

frequency (%) offishes in each infection stage (see expl.in text to Fig. 1).

		Sýkingarstig/			

AldurA4ge		Infection	stage		Fjöldi (N)

(vetur)/(wí'níers)	1	2	3	4	

4		100			1

5	27	73			11

6	7	80	9	4	44

7	6	74	15	5	84

8	7	76	17		46

9	4	79	13	4	24

10	10	47	33	10	21

11	29	42	29		14

12	7	40	40	13	15

13		58	25	17	12

14	14	72	14		7

15	40	40		20	5

16	33	33	33		3

17			100		1

20		100			1

þau nærist m.a. á krabbadýrum (sbr.

Hákon Aðalsteinsson 1976, Hálfdán

Ó. Hálfdánarson 1980). Stórar síla-

bleikjur geta einnig smitast við að éta

murtu.

Helstu lokahýslar D. ditremum eru

sennilega toppönd og himbrimi. Topp-

önd er algeng á Þingvallavatni (Kjart-

an Magnússon 1983) og gera má ráð

fyrir að hún lifi að miklu leyti á horn-

81