3. mynd. Sýkt sflableikja. Innyfli eru þakin lirfum Diphyllobothrium bandorma í þolhjúp- um (ljósir kúlulaga blettir). Sýkingarstig 4 og samgróningsstig 4 (15 vetra hrygna, 38,5 cm og 930 g). — Infected piscivorous charr. Intestines are covered with encysted Diphyllo- bothrium plerocercoids (whitish rounded spots), inf. stage 4 and heavy formation of connective tissue (stage 4) (16 yr old female, 38.5 cm fl., 930 g). síli (sbr. Arnþór Garðarsson 1982) og smitist við það. Nokkuð er um him- brima allt í kringum vatnið (Kjartan Magnússon 1983). Þeir eru sólgnir í fisk, einkum þá stærri (Arnþór Garð- arsson pers. uppl.), og má gera ráð fyrir að þeir sýkist fyrst og fremst við að éta murtu. Lokahýslar D. dendriticum eru aðal- lega máfar og er lífsferill hans að því leyti frábrugðin lífsferli D. ditremum. Við Þingvallavatn finnast nokkrir fugl- ar af máfaætt, svo sem svartbakur, sílamáfur, hettumáfur og kría (Kjart- an Magnússon 1983). Máfar lifa gjarn- an á fiskúrgangi (Agnar Ingólfsson 1982) og líklega smitast þeir við að kroppa í bleikjuslóg sem fleygt er í vatnið við aðgerð (sbr. Henricson 1978). Máfarnir hafa einnig greiðan að- gang að sýktum hornsílum sem rekið hefur á land, en slíkt er ekki óalgengt við vatnið. Krían sýkist sennilega við að éta hornsíli. Um þroskaferil og smitunartíma einstakra lirfustiga Diphyllobothrium bandorma í Þingvallavatni er lítið hægt að fjölyrða að svo komnu. Veigamiklir þættir í þessu sambandi eru m.a. vatnshiti, þroskaferlar krabbadýrateg- unda og fæðuhættir fiska (Halvorsen 1970, Byiund 1975). Aukning í þekju bandormalirfa með vaxandi aldri murta og sílableikja staf- ar líklegast af uppsöfnun lirfa, en þær 82
Beinir tenglar
