Náttúrufræðingurinn

						NÁTTÚRUFRÆÐINGURINN                                   21

vaxa einnig tjarnabrúsi og mógrafabrúsi. í mógröfum á

Bakkarblá, skammt frá kirkjugarðinum, vaxa smánykra

og blöðrujurt í þéttum flækjum, Sefbrúða, flagasóley,

lónasóley og skriðdepla eru algengar í grurinum pcllum. í tjörn

við Sesseljuhamra sá ég knollsef (Juncus supinus). Gróðurinn

nær víða hátt upp eftir hlíðunum. Svo taka við urðir og meiar

með jurtum á strjálíngi milli steinanna. Á Bakkafjalli rétt við

Dyrfjöll eru melaöldur með alldjúpum kvosum á milli. Eru víða

dý við rætur melhryggjanna og sums staðar voru skaflar í dýpstu

lægðunum (28. júlí). Þarna uppi í 700—800 m. hæð uxu jökla-

sóley, dvergsóley, smjörlauf, Ólafssúra, lækjasteinbrjótur,

laukasteinbrjótur, þúfusteinbrjótur, mosasteinbrjótur, stjörnu-

steinbrjótur, vetrarblóm, músareyra, lækjafræhyrna. fjallanóra,

skammkrækill, lambagras, fjallakobbi, hrafnaklukka, fjalla-

skriðnablóm, fjallasmári, fjalladepla, grámulla, stinnastör, sauð-

vingull, fjallasveifgras, fjallapuntur og snænarvagras. (Cata-

brosa algida) eða alls 26 tegundir blómjurta. Sæbratt er víðast

við Borgarfjörð. Djúpar gjár eru sums staðar í sjávarklettana,

t. d. rétt við þorpið í Bakkagerði. Skarfakál vex þar í gjánum,

sömuleiðis við lendinguna í Hófn og í Hafnarklettum. Lægst er

ströndin fyrir botni fjarðarins. Eru þar dálitlir ægisandar (Hofs-

strönd). Þar vaxa vinglar, blálilja og melur á strjálingi. Fjöru-

arfi og hrímblaðka eru algeng í, fjörunum. Við Bakkagerði er

allbreitt-láglendi. Liggj,a mýraflákar, sem óðum er verið að breyta

í tún, alveg heim að þorpinu. Þegar dregur út með firðinum,

mjókkar undirlendið snögglega, og taka þá við Njarðvíkurskriður

milli Borgarfjarðar og Njarðvíkur. Víkin er lítil og liggur fyrir

opnu hafi. Sandar eru fyrir botni víkurinnar, en síðan taka við

háar hamrastrendur' á báðar hendur. Inn af víkinni gengur dalur

með talsverðu undirlendi. Er mjög viðkunnanlegt og sumarfag-

urt í Njarðvík. Gróður og snjósæld er miklu meiri í vesturhlíð-

um Njarðvíkur en í austurfjöllunum, sem eru grýtt og blásin

eins og fjöllin austan Borgarfjarðar. í dalnum eru grösugar

engjar. Undir fjallinu, vestan megin víkurinnar, eru töluverðir

snarrótarmóar. Innan um snarrótarpuntinn vaxa einkum hálín-

gresi, títulíngresi, reyrgresi, hrossanál cg gulmaðra. í vestur-

hlíðum dalsins er snjódælda- eða geiragróður mjóg einkennandi.

Þar eru stórar aðlabláberjalyngbrekkur og birkibrekkur. Birki-

kjarrið er langt og beygt af snjóþyngslum, en ilmandi og snoturt

eigi að síður. í því er alls staðar mikið af aðalbláberjalyngi og