40___________________NATTURUFRÆÐINGURINN_____________________ sérprentaða ritgerð á latínu, sem mikið fjallar um gróðurathug- anir mínar og telur þar m. a. upp þær plöntur, sem ég hefi fundið á nýjum fundarstóðum og teljast mega fremur sjaldgæfar, eins og t. d. bláhveiti (Agropyrum violaceum), vafsúru (Polygonum convolvulus), noregsmuru (Potentilla norvegica), rauðkoll (Knau- tia arvensis) o. fl. Laugamöðruna (Galium uliginosum) fann ég ekki fyrr en s.l. sumar (1940). Hún vex þar í rakri malarjörð, á milli steina við tjörn, og er um 30 cm á hæð. Héraðsvötn flæða þar yfir á vorin og gæti fræið hafa borizt með flóðum, en ekki er um að villast, að þetta er laugamaðra. í tilefni af grein eftir hr. Jakob Líndal um bláhveiti, sem birtist í 1.—2. hefti Náttúrufræðingsins 1940 vil ég taka þetta fram: Ég hygg að bláhveitið sé ekki eins sjaldgæft eins cg áliti.ð hefir verið til þessa. Ástæðu til þess, að almenningur tekur sjaldan eftir því, hygg ég vera þá, að plantan vex víðast hvar strjált og þá oft innan um puntgrös, sem sum geta litið svipað út í fljótu bragði séð, eins og t. d. sauðvingull, sem einmitt vex í sams konar jarðvegi og bláhveiti. í Hegranesinu er bláhveitið alls ekki sjald- gæft, og mig minnir áð ég hafi séð það einhvers staðar á Lang- holtinu fyrir mörgum árum. Þó þori ég ekki að fullyrða það. Hitt tel ég vafamál, að svo stöddu, að hægt sé að telja Skagafjarðar- dali aðalheimkynni bláhveitisins hér á landi. Dr. Emil Haddach hefir athugað eintök þau af bláhveiti, sem ég á úr Hegranesi, og viðurkennt ákvörðun mína á þeim rétta. Síðasta vetrardag 1941. VIÐBÆTIR. Eftir að þetta var ritað, hefi ég fundið eftirfarandi tegundir í Hegranesi: Graminae (Grasættin). 1. Finnungur (Nardus stricta). Grasbrekka hjá Hendilskoti. Ranunculaceae (Sóleyjarættin). 2. Dvergsóley (Ranunculus pygmæus). Við dý hjá Hróarsdal. ^allitrichaceae (Vatnsbrúðuættin). 3. Vorbrúða (Callitriche verna). Grunnur pollur hjá Hró- arsdal. J. N. J,
Beinir tenglar
