_____________________NÁTTÚRUFRÆÐINGURINN___________________45 vík, sér einnig fyrir þessum stuðluðu basaltfleygum og má af því ráða, að þótt eyjan liggi ekki á sjálfum gosstaðnum, þá hefir hann verið nálægt henni, sennilega skammt fyrir norðvestan Heiðnaberg. Þrátt fyrir Lambhöfðan vestur úr eynni er hún nokkru lengri frá norðri til suðurs, og nokkur hundruð metra suður af henni stendur hár, en örmjór drangur, kallaður Kerling. Norður af henni sést enn fyrir rústum af öðrum drang, er nú er löngu fallinn og nefndist karlinn. Sýnir þetta meðal annars, hvernig gengið hefir á áðurnefndan rinda á langveginn, því að þetta eru eftirstöðvar af honum. Til þessarar afstöðu má rekja hin fyrstu fræði, sem finnast, um myndunasögu Drangeyjar, enda gengu þau um í þjóðsöguformi. Samkvæmt þeim var Drangey upp- runalega risavaxin belja, sem tröllkarl og kerling ætluðu að leiða milli stranda, en döguðu uppi á miðjum firði. En söguna má að vissu leyti til sanns vegar færa, því dropsöm hefir Drangey verið Skagfirðingum. Þar hafa þeir löngum tekið 50— 80.000 svartfugla á vori hverju, auk annarra nylja, og hefir þá ýmsum ekki orðið það minni fengur, en vorbæra í búi. Eins og margir munu kannast við frá Grettissögu, þá þótti Drangey ekki árennileg til uppgöngu, enda er hún þverhnýptur hamraveggur allt í kring. Nú er þó uppgöngu auðið frú Upp- gönguvík án nokkurs hjálparútbúnaðar öðrum en festi, til að lesa sig upp 2—3 mannhæða hátt standberg við efstu brún. Er þá fyrst gengið upp með Lambhöfðanum, þar til náð er um það bil hálfri hæð. Þar þarf að ganga þvers fyrir framstandandi bergbrík, til þess að komast í gjá hinum megin bríkurinnar, efi þar er eini möguleikinn fyrir áframhaldandi uppgöngu. Sillan, sem verður að feta sig eftir fyrir berghleinina, nær ekki meter að breidd, en standberg fram af niður í sjó. Silla þessi er einn af basaltfleigunum og því hin haldbezta að öllu leyti. Þar mun þó margur viðvaningurinn hafa fundið til ónota. En staðurinn er þrautvígður af Guðmundi góða og þar hafði hann bænagjörð. Síðan heitir staðurinn altari, og Guðmundur lagði svo fyrir, að þar skyldi hver maður gera bæn sína, áður en um gengi, í hvert skipti er farið var upp eða ofan af eynni, enda er svo talið, að þar muni engum manni hafa borizt á síðan. Sennilega hefir þessi siður haldizt um langan aldur og sjálfur var ég vitni að því, að honum var ekki gleymt af sjómanni, sem fyrir rúmum 30 árum varð mér samferða upp á eyna.
Beinir tenglar
