Náttúrufræðingurinn

						46________________NÁTTÚRUFRÆÐINGURINN___________________

Vegna þess hve mikið hefir brotið utan úr Drangey frá því á

söguöld, þykir nú mjög í vafa, hvar uppgangan hafi verið og

stigarnir, sem Glaumur átti að gæta í Grettis tíð. Hefir þess verið

getið til, að þeir muni hafa verið. á Lundhöfðanum nokkru

sunnan Uppgönguvíkur. Eftir að hafa dálítið athugað málið

virðast mér langmestar líkur til að uppgangan hafi verið á sama

stað og nú og furðu lítið breytt. Uppgönguvíkin er í vari við

Lambhöfðann, og þar hefir- því hafrótið unnið mínna á, en víða

annars staðar. Áður er getið um brúnina hið efra, cg getur stand-

bergið hafa verið nokkru hærra íj Grettís tíð. Þar ætla ég að efri

stiginn hafi verið, sem Glaumur gætti ekki að draga upp. Þess

sjást einnig merki, að áður hefir verið sæbratt neðst í Upp-

gönguvík, svo langtum hafi verið ógengt, þótt nú sé þar fyrir

lóngu fyllt af niðurhruni.

Þar tel ég líklegt að neðri stiginn hafi verið. Þá styðst þetta

einnig við sagnirnar um Guðmund góða og altarisörnefnið. Hvað

sem sannsögulegt kann að vera í þessum sögnum, þá má telja

líklegt, að þær hafi, ásamt örnefninu, myndast snemma, á meðan

trúin á máttarverk Guðmundar var í algleymingi í kaþólskum

sið. Hefði altari þá ekki-verið á almannaleið upp eyna, mundi

örnefnið aldrei hafa festst við þann stað, né sú varúðarráðstöfun,

er hefir átt að felast í bænahaldi á viðsjárverðasta hluta leið-

arinnar. En hafi uppgöinguvíkin verið orðin uppgönguleið á

Drangey í tíð Guðmundar góða eða skömmu síðar, og haldist

þar síðan um 700 ár, þá má telja lílklegt, að þar hafi ekki heldur

orðið breyting á, þann rúmlega 200 ára tíma, sem líður frá dögum

Grettis þar til sagnirnar um Guðmund góða fara að gerast og

skrást.

Það væri margt fleira um Drangey að segja, sem verður að

bíða hér. En ég vil að endingu benda á, að Drangey er fyrir

margra hluta sakir einn af merkustu stöðum Skagafjarðar. Hún

er náttúruprýði héraðsins svo af ber. Hún hefir orðið til meiri

bjargar í bú en nckkur annar blettur í sýslunni. Hún er samofin

sögu héraðsins og siðum og hún er meðal hinna dýrmætu heim-

ilda í handritasafni íslenzkrar jarðsögu.

Jón N. Jónsson.