NÁTTÚRUFRÆÐINGURINN 47 BALDUR JOHNSEN lœknir: GRÓÐURRÍKI VESTMANNAEYJA Árið 1932 gerði styrkveiting Menningarsjóðs mér kleift að dvelja í júní og júlí við gróðurathuganir í Vestmannaeyjum. Ég hefi í riti, sem Vísindafélag íslendinga gaf út árið 1939, gert grein fyrir þessum rannsóknum mínum, en yfirlitsins vegna þykir mér rétt að birta hér plöntulista úr eyjum í sama formi og Náttúrufræðingurinn hefir áður birt frá ýmsum stöðum á landinu. Gróðurinn í Vestmannaeyjum er mjög fáskrúðugur, enda varla um önnur gróðurlendi að ræða en mólendi, valllendi og tún, með sandmel á fáeinum stöðum og klettagróðri hingað og þangað í fuglabyggð. Lækir eru engir né mýrar. í mólendinu er kræki- berjalyng og beitilyng, en vantar annan lynggróður. Þar er og þursaskegg, vinglategundir tvær og blóðberg. Ég man eftir að hafa séð rjúpnalauf í hrauninu fyrir ca. 20 árum, en nú var það hvergi finnanlegt. Blóm- og valllendisbrekkurnar í Herjólfsdal og víðar eru á köflum bláar af stúfu, og fylgir selgresið stúfunni dyggilega eftir. Innst í Herjólfsdalnum fann ég Siglingea de- cumbens, sem vel mætti kalla herjólfshár eftir fyrsta fundar- staðnum á landinu og hárnóglum slíðranna. Blágresi vex aðeins í Hvílft úti á Fjalli og í Klifinu á óaðgengilegum stað. Eins er mjaðurtin mjög sjaldgæf. í klettunum, snarbróttum, er hvönnin eins og skógur er með blóðrót og skarfakáli. Á einum stað á Urð- unum hafði skarfakálið teygt sig upp í tún cg vex þar nú mjög svo grózkumikið á allstórum bletti í taddri og ræktaðri jörð. Lundabyggðin er eins og ræktað tún með sterkum köfnunarefn- isáburði, og vaxa þar aðeins fáar tegundir, svo sem há- og vallar- sveifgras, hálíngresi og túnvingull með vegarfa og haugarfa. Rauðsmárinn er löngu crðinn landlægur í eyjum, í kringum Of- anbyggjaragarða og vex þar með fuglaertunum. Af vatnajurtum er aðeins um að ræða síkjabrúðu og síkja- mara í Vilpu við Kirkjubæ og Daltjörn í Herjólfsdal. Garðatví- tönn vex víða í kálgörðum í eyjum, sérstaklega þeim eldri.
Beinir tenglar
