NATTURUFRÆÐINGURINN 83 Ljósm. Edvard Sigurgeirsson. Kollótta-dyngja séð frá SA. 2. Árið 1188 segir svo (Isl. ann.): „Eldsuppkoma í Trölladyngj- um". Lengri er frásögn þessi ekki og því ósennilegt, aS gos þetta hafi verið á Reykjanesi. 3. Árið 1340 hefjast hér mikil eldgos. Um það segir Annáll Gísla Oddssonar (Analium in islandia farago. Islandica vol. X), það, sem hér fer á eftir í íslenzkri þýðingu: ,,Á árun- um 1340 og tveimur eftirfylgjandi tók fjallið Hekla að brenna í sjötta sinn með hræðilegum dunum og dynkjum. Sömuleiðis fjallið Lómagnúpur. Jafnframt kastaði úr sér byrðinni annað fjall nokkurt, Trölladyngjur, allt til hafsins hjá héraði því við sjóinn, sem nefnt er Selvogur. Sömuleiðis var skaginn Reykjanes meira en hálfur eyddur eldi og sjást merki hans í opnu hafi, háir drangar þar úti, kallast Eldeyjar (eða eins og hinir gömlu segja Drifarsteinn. Sömuleiðis Geir- fuglasker þar sem flestir steinar til þessa sjást vera út- brunnir. Á sama tíma brann einnig fjall á suðurhluta ís- lands, Síðujökull og mörg önnur fjöll eyðandi heil héruð, ein- hverju sinni einnig í hafinu eldur brennandi auðsénn, og hin logandi fjöll steyptust frá meginlandinu fram í sjó. Slíkar breytingar á þeim tíma, sénar á íslandi, höfðu í för með sér
Beinir tenglar
