Náttúrufræðingurinn

						Björn  J.  Blöndal frá Stafholtsey:

Fuglalíf  í  Borgarfirði.

Fuglalíf Borgarfjarðar cr auðugt og tiltölulega margar fugla-

tegundirhafa tekið ástfóstri við þennan hluta landsins. En þegar

ég skrifa um fuglalif Borgarfjárðar vil ég geta þess, að þekking

niin á þessum efnum er mjög takmörkuð. Auk þess þekki ég

fuglalífið aðeins á tiltölulega litlu svæði, og verð því að sleppa

sjófughmum að mestu.

Þessar iínur eiga ekkert skylt við vísindi — en eru ómbrot

liðinna daga — að mestu minningar, sem horfnir vinir hafa

sagt mér frá að loknum veiðiferðum, ásaml þvi er mér hefir

auðnazt að sjá sjálfur í hinni  lifandi  náttúru.

Hrafn er algengur. Bláhrafn sást að Sarpi í Skorradal 1910.

Ólafur Guðmundsson og Húnbogi sonur hans sáu hann. Enn-

fremur skaut Davíð Björnsson að Þverfelli í Lundareykjadal

bláhrafn nú fyrir fáum árum. Kráka sést hér öðru bvoru. Stari

sést hér við og við. Aiiðnutitlingiir kom i stórbópum frostavet-

urinn mikla 1918 uiður í lágsveitir Borgarfjarðar, var hann mjög

spakur og mátti stundum taka hann í lófa sinn. Grunur minn

er sá, að hin ægilegu norðanveður hafi hrakið hann úr aðal-

heimkynnum sinum, hirkiskógum norðanlands. Nú verpir hann

í Filjahlíð, Varmalækjarskógi, Hvítársíðu og sjálfsagt víðar.

Sést á hverjum vetri í lágsveitum, en var afar sjaldgæfur þar

fyrir 1918.

Snjötitlingur algengur.

Þúfutitlingur algengur.

Maríuerla er algeng, þó eru varla nema ein hjón, sem að stað-

aldri eiga heima á hverjum bæ. Ár eftir ár virðast sömu fugl-

arnir vitja hreiðra sinna og eru mjög spakir.

Fyrir mörgum árum fundu lítil börn maríuerluhreiður. I

hreiðinu voru 5 ungar, ósjáffbjarga með öllu. Fyrst í stað var

móðirin hrædd, en sinám saman varð ln'm spakari, Börnin færðu

5