Náttúrufræðingurinn

						NÁTTÚRUFRÆDINGURINN                                 59

Hreiðrið var vandlega falið í fjalldrapa og alls ekki auðfundið,

vegna þess að litir lands og fugls runnu saman í eitt. Ef komið

var að hreiðrinu, treysti hún auðsýnilega mjög á, að hún sæist

ekki, og horfði stóruni og undrandi  augum á vegfarendur.

Uglan er gj'immur ræningi, stelur eggjum og drepur unga

miskunnárl'aust. Á vetrum mun hún aðallega hfa á músum, og

liefi ég séð-hana halda vörð um músarholur oftar en einu sinni.

Einu sinni sá ég uglu elta hrossagauk. Og með sjálfum mér

imgsaði ég sem svo, að nú hitti skrattinn ömmu sina, hrossa-

gauknum næði hún aldrei. En sá hlær bezt, sem síðast hlær.

Uglan drógst langt aftur úr, og hrossagaukurinn settist, að því

er virtist óhræddur, rétt hjá mér. Uglan flaug mjög lágt og

þegar hún kom þangað, sem hrossagaukurinn hafði sezt, voru

vængbroddarnir næstum við jörðu. Hrossagaukurinn flaug upp.

Eins og elding breytti ræninginn stefnu og greip hann. Þar

með var lifi hans lokið. Á vetrum er færra um uglur og halda

þær sig þá oí't í skógi.

Örn fremur sjaldgæfur. Fálki all algengur, sérstaklega í fjalla-

sveitum, og verpir þar á stöku stað. Elestir íslendingar virð-

ast álíta að fálkinn „slái" með vængbarðinu, en útleudingar

aftur á rttóti að hann „slái" með klónni.

Ógurleg hræðsla gripur fugla oft er fálkiuu eltir þá, og hefi

ég vitað önd slinga sér ofan í næslum sjóðándi laug og láta þar

lifið.  Var það  duggönd.

Hmtfálka verður að telja með sjaldgæfum fughun. Aðeins

tvisvar hefi ég mætl honum á veiðiferðum minum. Eálkinn er

grimmur, en óvanalega tígulegur fugl, ímynd hins norræna vík-

ings, sem heimlar allt eða ekkert. —

SmyH.ll er algengur. Sést hér jaí'nan öðru bvoru á velrum,

þó afarsjaldan í febrúar og mars.

Á síðustu 10—15 árum befir gæsiun fjölgað í Borgarfirði.

Allvíða hafa þær numið land á þeim árum. Aðallega er það

stóra-grágæs, en heiðagæs sennilega ekki til langframa nema

eí' vera skyldi til fjalla. Eleslum veiðimönnum kemur saman

líiii að gæsir séu allra fugla vitrastár. Oft hafa gæsahópar

„verði", sem vara við hættum. Eru þeir árvakrir mjög og skima

í allar áttir, og oft er líka lífið í veði ef sofið er á verðinum.

Mennirnir eru þeim ótrúir og vísir að koma þegar verst gegnir.

Gæsirnar fljúga oft oddaflug og skiptast á að hafa forusluna,

því erfiðast er að brjóta brautina, þó á vegum loftsins sé. Gæsa-

hjónin  bindast   sennilega   æfilöngum   Iryggðnm   og  í  raun   og