Náttúrufræðingurinn

						66                                    NATTURUFRÆÐINGURINN

komufuglarhir að flýja. Smám.sáman hætta aðrir flórgoðar að

koma, og þegar varptiminn kemur, hafa öll lijón valið sér

heimili og veiðisvæði. Varla eiga þeir í ófriði nema innbyrðis,

þó getur brugðið út af því ef hávellur koma, þá verður stundum

allt snarvitlaust, áflog, óhljóð og gengið næst lífi hvors annars.

Aldrei hefi cg séð hávelluna halda þar velli, enda er flórgoði

ótrúlega sundfimur. Vatnið er hans rétta heimkynni. Þótt tigu-

legir svanir eða konunghornir grænliöfðar syndi tugum saman

rétt hjá þeim, eru þeir prúðir og djarfir í sambúð allri.

Alltaf hefir mig undrað, að svo virðist, sem órjúfanlegur

friður sc saminn á milli sumra fuglategunda, og það þótt

grimmir og herskáir fuglar eigi þar hlut að máli.

Eggin eru vanalega 4, fleiri en 6 hefi ég ekki scð. Hjónin

liggja bæði til skiptis, eii verða víst oft leið á því. Veiðifcrðir

freista um of og eggin gleymast. Blessuð sólin verður þá að vera

þeim bæði faðir og móðir, en fái hún ekki skinið, er hættan vís

og eggin verða oft fúl. Eggin eru auðfundin og verða oft rán-

fuglum að bráð. En flórgoðinn er þolinmóður og bætir í skörð-

in fram eftir öllu sumri.

Þcgar eggin fara að unga, sýna foreldrarnir þeim oft mestu

Umhyggju og það svo að uridrun má sæta. Mjög eru þeir elskir

að ungum sínum, sem eru ofur fagrif. Móðirin ber þá á bakinu,

stundum 4 i einu. Forcldrarnir vciða handa þcim hornsíli, ýms

vatnadýr o. fl. og eru ofur hlíð og viðkvæm við litlu hörnin sín.

Ungarnir verða fljóll sjálfhjarga með sund og veiðar, cn

seirit fleygir. ()g það cr eins og kaldlyndið verði ríkjandi i fari

þeirra, er þeir finna sinn cigin mátt. Þá fara þeir cinförum.

Og um leið deyja ástir forcldra þeirra. Næsta vor fæðasl þær

á ný, þrungnar hamingju. —

Örlög þeirra unga, er koma úr eggjum seinl á sumrin cru

oft köld og hörð. Veturinn kcmur oft með kulda og is áður cn

vængir eru vaxnir. Þá helfrjósa þeir einmana og yfirgefnir —

því lögmáli lifsins verða allir að lúta.

Vor eitt bar svo við að flórgoðinn verpti óvénju sncmma.

Eggin voru scnnilega orðin unguð. Þá var því veitt eftirtékt

kvöld eitt, að fuglarnir voru óvenju órólegír. Önnum dagsins

var lokið og vornóttin beið eins og óþekkt æfintýr, þeirra, er

hennar vildu njóta. Blæjalogn var, en himinn þungbúinn. Flór-

goðarnir köfuðu ótt og títt við hreiðrið, sem var á floti um

20—30 metra frá landi. Svo fór hreiðrið að hreyfast. Flórgoð-

hjóriin  höfðu slitið sundur stráin, sem hcldu hreiðrinu föstu.