Náttúrufræðingurinn

						NÁTTÚRUFRÆÐINGURINN                                 67

Svo drógu þau það að Iandi. Rétt hjá bænum í Stafholtsey geng-

ur gamall túngarður úl i sikið og myndar vikur beggja vegna.

Inn í aðra vikina drógu lijónin lireiðrið sitt, með fjóruna eggj-

um i. Það léíti slarf þeirra að liátt var í síkinu og sef lítl vaxið.

Morguninn eftir var komið ógurlegt rok, en öldurnar brotn-

uðu á túngarðinum gamla, svo eggin sakaði ekki. Ekki fluttu

flórgoðarnir hreiðrið i burtu aftur í þetla sinn. En það gerðu

þeir i annað sinn, er líkt stóð á og höguðu sér i öllu líkt og áður.

Ekki liefi cg séð þetla sjálfur, en hefi fyrir mér orð þeirra

manna, er ég trúi betur en sjálfum mér.

Einu sinni vakti drengur yfir lúninu. Klukkan fjögur átti

hann að reka fé og hesta nokkuð langan veg frá bænum og hátla

síðan. Fólk reis snemma úr rekkju og annaðist vörzluna eftir

þáð. A hólma í síki einu áttu flórgoðar egg. Hóhninn var ekki

nema tsept fel á hvern veg. Sá var siður drengsins að heim-

sækja þau hjónin er leið lá framhjá, en það var nálega á hverri

nóllu, er hann rak fcnaðinn frá túninu. Á nóllunni eru fuglar

yfirleitt spakari en á daginn. Helgi og friður eru einkenni hinn-

ar björtu, norrænu nælur, þó þar geli brugðið frá venju. Eina

nóttiria, er drengurinn nálgaðist síkið, sá hann að veiðibjalla

sveimaði yfir breiðrinu. En jafnskjótt og hún lækkaði flugið

og bjóst til að gripa eggin, hrökk hún til baka. Drengurinn

hraðaði för sinni sem mest hann mátti, og þegar hann kom

nær sá hann að flórgoðarnir höfðu nefin aðeins ttpp úr vatn-

inu, cn jafnskjótt og veiðibjallan ællaði að grípa cggin, hopp-

uðu þeir upp og reyndu að höggva óvininn.

En þctta var ójafn leikur. Flórgoðarnir mæddust og scnni-

lcga hefðu þeir beðið lægri hlut, ef drengurinn hefði ekki

hjálpað þeim.Iiann henli hnausum og öllu er hann náð'i í átl-

ina til veiðibjöllunnar, og loks flaug hún burl og seltist á síki

rctt hjá, eins og hún væri aðeins að biða eftir tækifæri lil að

hcfja leikinn að nýju. Svö leið og beið og fólk kom á fætur.

Túnið var fullt af fé, þvi varzlan hafði gleymsl. Og sá cr cndir

sögunnar að veiðihjallan féll fyrir skoti þess manns, er gjarna

vildi vernda þá vcikari. En var það ímyndun ein að í hinum

undurfögru breslandi augum ræningjans mælti sjá undrun

eina, en enga hræðslu við hið óþekkta — dauðann?

Æskuvinur minn. Ég er hræddari uni þig í lifsbaráttunni en

flesta þá fugla er ég þekki. Þú átt enga söngrödd, sem getur

verndað þig i sambúðinni við manninn. í h'fsvenjum þínum

og eðli eru óvenjulegar hætlur fólgnar. Og ef til vill bíða þín