Náttúrufræðingurinn

						NÁTTÚRUFRÆÐINGURINN                                 69

En hér í Borgarfirði er það nú álilin skömni að ræna fugla

eggjum, en nm aldarriótin þótti það sjálfsagt.

Rjúpur, andir og gæsir gefa okkur mikið og golt kjöt og

f'iður og fjÖldamárgir fuglar eyða skaðlegum skordýrum. En

])ó er ótalið það, sem dýrmætast er: Öll sú i*lecSi og hamingja,

sem fuglarnir breiða yfir héraðið okkar með söng sínum og

háttum. Eátt gerir líka lífið auðugra og draumana stærri en

að ganga út í grænan skóg og heyra þrestina syngja, örvita af

á'st og gleði.

Og er það ekki „snar" þátlur af lífinu sjálfu að horl'a á

harmþrunginn svan hverfa á bak við dökk ský, þar sem eng-

inn veit hvert leiðirnar liggja. —

Steindór Steindórsson frá Hlöðum :

Flórunýjungar   1944.

TJm allmörg undanfarin ár liefi ég birt i Skýrslu Náltúru-

fræðifélagsins hinar helzlu nýjungar, seni ég hefi koniizt yfir

um úthreiðslu sjaldséðra plöntutegunda á íslandi. Síðast birti

ég þessar flórunýjungar í skýrsluani 1937—1938. Flórunýjungar

frá árunum 1939—40 birli ég í grein minni (Iróðurrannsókn

íslands II í NáUúruí'ræðingnum 13. árg. í grein þeirri, er nú

birtist, eru helztu nýjungarnar í'rá árunum 1941—43. Sumur

])essi heí'i ég eins og að undanförnu farið allvíða um til gróður-

rannsókna. Sumarið 1941 ferðaðist ég allvíða við Eyjafjörð

einkum um dalal)otna og um útsveitir. 1942 fór ég um afrétti

inn aí'Bárðardal austan Skjálfandafljóts auk þess, sem ég dvald-

ist á bæjunum Viðikeri i Bárðardal og (irænavatni í Mývatns-

sveit. 1943 ferðaðist ég um sunnanverðan Vestfjarðakjálkann

allt frá Króksfjarðarnesi og vestur á Rauðasand og þaðan norð-

ur að Núpi i Dýrafirði. Þá hefi ég á þessum sumrum farið

skemmri ferðir upþ á Kjöl og inn í Þjórsárdal, auk þess, sem

ég heí'i hvarvelna litið eftir gróðri þar, sem leið mín hefir legið

um.

I grein þessari eru hin latnesku plönluheili lekin eftir hinni