NÁTTURUFRÆÐINGURINN 83 heí'jast handa með að koma npp fullkonmu niyndasafni, er sýni alla helztu sauðfjárliti okkar, ásaml skráðri lýsingu á Jitnum og heítum hans í hinum ýmsu Iandshlutum. Ennfremur vil ég beina þeirri spurningu til Náttúrufræði- félagsins, hvort ekki væri eðlilegt að reyna að varðveila í þjóðgarði sýnishorn af ýmislega litu sauðfé íslenzku, og þá fyrst og fremst forystufc. Væri t. d. auðvelt að hafa slikt fé í þjóðgarðinum á Þingvöllum. Ég hygg, að engin þjóð nema Iselndingar myndu kalla það svæði þjóðgarð, sem engar jurlaætur, nema nagdýr og fuglar mcga koma í. Eitt af störfum Náttúrufræðifélagsins ætti að vera að reyna að fá þvi til leiðar komið, að þjóðgarður okkar verði bæði til gagns og sóma. Jóhannes Áskelsson : „Allt er í heiminum hverfult." Þegar við Jítum jneð athygli yfir fornar slöðvar, sem við liöfum dvalizt fjarri um nolíkurra ára skeið, fer varla hjá því, að olílíur virðist þar flest vera J)reytt frá fyrri dögum. Menn, scm við þekktum, og geymdum af ákveðna mynd í huga oklíar, eru annaðlivort Jiorfnir, og aðrir seztir i þeirra rúm, eða, að þeir eru svo breyttir orðnir, að við þekkjum þá vart sem sömu og áður. Mannvirki, sem við liöfum ef til vill átt einhvern þátt í að Jjyggja, eru lirunin, liorfin og önnur ný risin í þeirra stað. Dýr, sem við minnumst að verið liafa vinir oklcar, eru úr sög- unni, og önnur ókunn okkur liafa leist þau af hólmi. Gróðurinn er með öðrum blæ. Sums staðar liefir skógurinn stælíkað, ann- ars slaðar Iiafa Iirjóstrin aukizt. Allt virðist breytt og „öðruvísi en var í gamla daga." I fljótu bragði finnst okkur þó, moldin og lvlettarnir óbreyttir. Jörðin sjálf sýnist okkur með sömu verks- ummerkjum og við áttum áður að venjast. Það er eins og hóll- inn og hjallinn hafi boðið öllum iDrej'tingum Jjirginn. Áin er sjálfri sér lik sem áður. Fjallið og dalurinn eru að lögun eins, og þegar við sáum þau síðast. 1 rauninni er þó þetta blekking, sem stafar af fljótri og ónákvæmri eftirtelít oklcar sjálfra.
Beinir tenglar
