Náttúrufræðingurinn

						NÁTTÚRUFRÆÐINGURINN                            41

Lúðvík Jónsson:

Skeldýranýjungar

Eins og áður hefur komið fram í riti þessu, eru skipulagðar rann-

sóknir á skeldýralífinu í sjónum umhverfis ísland, svo og á landi,

í vötnum og ám næsta litlar eða engar, og hefur því viðbótarþekk-

ing á þessum dýraflokki verið mest áhugamönnum að þakka. Hafa

sumir lagt á sig allmikla fyrirhöfn og tíma til söfnunar gagna

honum viðvíkjandi.

Höfundur þessarar greinar hefur í tæpa tvo áratugi lítillega at-

hugað og safnað skeldýrum umhverfis ísland, svo og á landi og í

vötnum og ám. Á þessu tímabili hefur ýmislegt rekið á fjörur

mínar, sumt óvænt, annað ekki, eins og gengur hjá þeim, sem fást

við náttúruskoðun.

Heildaryfirlit yfir þessar athuganir mínar verður að bíða enn

nokkurn tíma, en ég taldi rétt að geta nú þegar fimm nýrra tegunda

fyrir íslenzku skeldýrafánuna. Er þar um að ræða þrjár tegundir

sækuðunga og tvær tegundir vatnaskelja. Jafnframt hef ég leyft

mér að gefa tegundum þessum íslenzk nöfn.

1.   Taranis mörchi Malm.

Rúðubobbi

Tegund þessi tilheyrir sérstakri ættkvísl, Taranis innan bela-

œttarinnar (Pleurotomidae) og hef ég leyft mér að nefna tegundina

á íslenzku rúðubobba.

Þann 14. nóv. 1968 fékk ég eitt fullkomið eintak úr ýsu, er

veiddist í norðanverðum Faxaflóa á 120—140 metra dýpi. Lausleg

lýsing, er ég hef gert á þessu íslenzka eintaki, er sem hér segir:

Skellitur hvítgulur, vindingar 7, turnlaga, og er grunnvindingur

nokkuð bumbuvaxinn. Munninn rúmlega 2/3 af lengd kuðungsins

og er ytri brún hans nokkuð jafnt bogadregin niður í halann, sem

er dálítið aftursveigður. Rennan fremur víð, óbuguð.  Innrandar-