NATTURUFRÆÐINGURINN 43 Sams konar eintök og hin íslenzku eru nokkuð algeng við Eng- land og sunnanverðan Noreg. Tegundin er útbreidd frá Norður-Noregi og suður með ströndum Evrópu, allt til Kanaríeyja, í Miðjarðarhafi og umhverfis Bret- landseyjar. 3. Hydrobia ulvae Penn. (Syn. Subanea ulvae Penn.) Þangstrýta Tegund þessi tilheyrir ættinni Hydrobiidae, sem ég hef leyft mér að nefna pangstrýtuætt og tegundina eftir því þangstrýtu, en þessi ætt hefur ekki átt fulltrúa áður í skeldýraríki fslands. Fyrsti fundarstaður þangstrýtunnar hér við land er í fjörunni við Eyrarbakka, nokkru austan við ósa Ölfusár, í júní 1970. Síðan hef ég fundið hana á nokkrum stöðum á svæðinu frá Eyrarbakka og talsvert austur fyrir Stokkseyri í þangbeltinu milli sjávarfalla- marka. Lausleg lýsing á þangstrýtunni er sem hér segir: Skelin keilulaga, fremur þybbin og slétt, með ávölum skálægum vindingum, er ganga upp í ydda hyrnu. Saumurinn grunnur. Grunnvindingur um 3/5 af skellengd. Munni perulaga eða skakkegglaga með samtengdri munnarönd og er útröndin reglulega bogadregin, en innrönd oft með sljóum bug ofan til. Engin naflarauf. Litur skeljarinnar gul- brúnn eða dökkbrúnn, stundum hvítur. Vindingar 4—6. Loka horn- kennd með miðlægum kjarna. Tegundin getur verið breytileg, hvað lögun skeljarinnar snertir, því að við Noreg og Eng- land hafa fengizt eintök, sem eru með næst- um þverstýfðri, stuttri hyrnu og bumbuvaxn- ari grunnvinding, og ennfremur finnst við England afbrigði með 7—8 vindinga, grennri og lengri skel. Þau eintök, er fundizt hafa hér við land, eru hins vegar í samræmi við eðlilega lögun skeljarinnar. Þangstrýtan er ein af mörgum tegundum skeldýra, sem bæði seta lifað í sió osr ósöltu „ , , ' ° j o 3 mynd. Þangstryta, vatni, enda er tegundin algeng í ám og vötn- Hydrobia ulvae um víða erlendis. Beztu vaxtarskilyrði virðist (G. O. Sars).
Beinir tenglar
