Samvinnan

						Samvinnan.

Sambandsstjórnin hefir nú í vetur afráðið að tíma-

rit ísl. samvinnuf élaga skuli framvegis heita Samvinn-

a n. Nafnið þykir styttra og betra í meðförum. Annars

verður engin eðlisbreyting á tímaritinu. Samvinnan

erfir aldur tímaritsins, anda þess og verkssvið. Sú ein

breyting fylgir ef til vill nafnskiftunum, að meira verði

vandað til hins ytra forms og bætt við nýjum viðfangs-

efnum, þó aðeins þeim sem telja má að leiði af stefnu

samvinnufélaganna, er gefa ritið út»

Tildrög þessarar breytingar má telja þau, að Hall-

grímur Kristinsson hafði þann metnað fyrir samvinnufé-

lögin að þau gæfu út stórt, margbreytt og áhrifamikið

timarit. Hann mintist oft á þetta við mig á þeim árum

þegar Sambandið var að vaxa sem örast milli 1916—20.

Hallgrímur var samvinnumaður með þeim hætti að hann

vildi að andi samhjálparinnar mótaði alla þætti félags-

lífsins. Fyrir sálarsjónum hans breyttist hið fátæka niður-

nídda land í einskonar Paradís. Hann var ekki kaupfé-

lagsforstjóri og ieiðtogi Sambandsins til þess eins að auka

við aura í sjóvetling eða sokkbol. Fyrir honum var

aukið fjármagn ekki takmark heldur vegur að takmarki.

Hann vildi auka efni borgaranna í landinu — ekki til að

fjötra sálir þeirra, gera þá jarðbundna og hlekkjaða við

fjársjóði sína, heldur til að láta bættan efnahag lyfta og

göfga andann. Hann vildi að hin bættu ytri lífskjör sem

samvinnan skapaði hefðu sömu áhrif á mannlífið, eins og

gróðurregn og sól hafa á frjóangvana sem gægjast upp

úr moldinni á vorin.