Samvinnan

						S A M V I N N A N

25

kvæðimum og þjóðsögunum. En gömlu bæimir hæfa samt

ekki samtíðinni lengur. Efnið gamla, torfið, er of hald-

laust. Steypan kemur þar í staðinn. Gólfflöturinn er of

stór, göngin of löng, stundum hætt við leka, óheppilegt

að hafa sérstakan stiga upp á hvert loft o. s. frv.

' Og hvað gerir svo Ásgrímur? Hann teiknar steinhús,

með löngum kjallara, eina hæð,með háu þaki,álíka rismikla

eins og gömlu baðstofurnar voru. Á framhliðinni lætur

Sm

'V

;V   r^""                       '         ''"""'      '

«'-;

.   ...,,.:-,-

m.  M;-:9m

m    mm

~~~tJmL

Asfírimur Jónssou:   Sveilabær.

hann vera þrjá kvisti. Sá í miðið er mestur, og ber hærra

en aðalmænirinn. pað gefur byggingunni svip. pakið er

úr einhverju vel vatnsheldu efni, en.ofan á er torf. það

gerir þakið hlýtt, en samt lekur það ekki. Og á sumrin er

þakið grænt. Veggirnir eru hvítir. Vel myndi slík bygging

sóma sér á sléttu grænu túni, undir skörðóttri fjallshlíð.

Sennilega verður aldrei bygt nákvæmlega eftir þess-

ari mynd Ásgríms, en vel mætti svo fara, að hún mótaði

fjölda bæja á ókomnum árum. Höfuðkostir hennar eru

meginlínurnar: Frambærinn með hinum vingjarnlegu þil-

um fram á hlaðið. En á milli bustanna eru nú ekki lengur

óbrúuð sund. Hinn langi baðstofumænir er svo að segja

dreginn þvert gegnum allar bustirnar. Nóg birta kemur

á. loftið gegnum kvistgluggana og stafnglugga. Stóri gólf-