SAMVINNAN 29 eða hverfa aftur til landnáms í sveitunum, og taka upp aftur þá iðju sem í meir en þúsund ár hefir verið bjarg- ræði þjóðarinnar: landbúnaðinn. En nú er svo komið, að ekki mun líða langt þangað til að segja má um sumar sveitir, að varla geti heitið, að þar sé rekinn búskapur, ef svo heldur áfram sem við horfir. Frumvarp mitt gerir ráð fyrir að þjóðfélagið hjálpi til að stækka og bæta gömul býli og reisa ný, þar sem skilyrði leyfa. Frá mínu sjónarmiði er það hin mesta nauðsyn fyrir þjóðina, ef hægt væri að reisa slík nýbýli, því að aukin ræktun landsins getur haldið þjóðinni við og bætt henni að nokkru leyti þá þurkun fiskimiðanna, er stafar af rán- yrkjunni núverandi. þar mun um síðir koma að synda- gjöldunum. Fyrst eyðist sveitin og síðan eyðist dáðmagn bæjanna. Sú þjóð, sem eyðileggur land sitt, er sjálf dauða- dæmd. Menn vita, að hnignun Grikkja stafaði af því, að fólkið streymdi til bæjanna, og fyrsta Evrópustórveldið, Rómaríki, leið undir lok vegna þess, að sveitirnar urðu undir í samkepninni við borgirnar, en síðan úrkynjast borgamúgurinn. Má sjá þess merki enn þann dag í dag. Hnignunin í Grikklandi og Italíu kom meðal annars fram í því, að skógum var eytt, og hvorki þar í landi né í Grikk- landi hefir tekist að rækta landið upp aftur. I hvert skifti sem eg fer yfir England með járnbraut, kemur mér til hugar, að í eyðing enskra sveita sé fólgið banamein heims- veldisins breska. Danmörk er hið best ræktaða land og þar er líka styrkust sveitamenning sem til er í Evrópu. Eg hygg það fullsannað með reynslu allra menningar- þjóða, að sú þjóð, sem á enga sveit eða dugandi bænda- stétt, sé dauðadæmd. pað getur verið, að bændalaus þjóð geti blómgast um stund, en það verður skammgóður vermir. Eg get ímyndað mér að háttv. þingdeildarmenn muni iegja sem svo, að löggjafarvaldið hafi ekki rétt til þess að jafna skinnaleik atvinnusamkepninnar. þeim mun finnast ósanngjarnt að efnamenn í Reykjavík styðji að því, að fjölga nýbýlum í sveitum landsins. En hingað til