SAMVINNAN 31 yrði bætt það tjón, er þeir kynni að verða fyrir. Efast eg ekki um það, að hefði Norðmenn ekki látið undan að nokkru, þá hefðum við nú búið við þessi kjör. Formaður Fiskifélagsins hefir sagt, að þetta hafi verið búhnykkur fyrir landið, og ekkert á móti því að eyðileggja kjötmark- aðinn í Noregi, til þess að losna við norska útgerðarmenn. Útveginum væri miklu betra að losna við samkepni Norð- manna hér, þótt bæta yrði bændum upp lækkað kjötverð rneð sérstökum útflutningstolli á sjávarafurðir. pessar umræður og aðgerðir sanna að mikill hluti núverandi Al- þingis lítur þannig á, að þessi samábyrgð eigi að vera milli atvinnuveganna. þá vil eg minnast á jarðræktarlögin, sem nú eru nokkurra missera gömul. J>au eru undirbúin af Búnaðar- félaginu og borin fram af landbúnaðarnefnd háttv. neðri deildar. þar er gert ráð fyrir því, að þjóðfélagið eigi að borga töluverða upphæð á hverju ári til jarðabóta í sveit- um með fé úr landssjóði. þessi atriði sýna, að nóg eru fordæmin fyrir því, sem hér er farið fram á, að færa til f jármagn í þjóðfél. þannig að það sé heildinni fyrir bestu. Hygg eg að engu þessu máli sé svo háttað, að um sníkjur hafi þótt vera að ræða. það er ekki litið á berklaveika sjúklinga, sem þurfalninga. þjóðin álítur að það borgi sig að gera heilbrigðisráðstaf- anir og verjast veikindum. Ábyrgðin fyrir togarafélögin var gerð til þess að gera þjóðina sterkari, og sama er að segja um enska lánið, hverjar sem afleiðingarnar kunna þar að verða. Sama er og að segja um garðræktarlögin, það sem þau ná, að þau eru tilraun til þess að færa til kraft, þjóðinni til styrks. Og síðan í fyrra, að tilboðið kom um það að fórna kjötmarkaðinum fyrir betri aðstöðu við fiskveiðarnar, er af útvegsmönnum viðurkend sam- ábyrgð atvinnulífsins í landinu. pá víl eg víkja að efni frv. þessa eins og það liggur fyrir, og um leið taka fram, að eg geri ráð fyrir að þess verði ekki langt að bíða, að þjóðin sannfærist um réttlæti málsins. Aðalhugsun frv. er sú, að mikið af bui'tflutningi