P2 SAMVINNAN eitthvað, sem sviftir hann kjörgengi. Venjulega leiðin er að fá embætti, sem launað er úr ríkissjóði. Til þess að greiða fyrir þingmönnum, er haldið við nokkrum mið- aldaembættum, sem hafa nú ekki neina þýðingu, nema að hjálpa þreyttum löggjöfum af þingi. Daginn eftir að þeir hafa fengið embættið, segja þeir því af sér, en eru þá jafnframt lausir við þingstörfin. Kosningar eru eins og áður er sagt leynilegar kjör- uæmakosmngar. Oft hafa komið fram tillögur um að leiða í lög hlutfallskosningar, en þær hafa aldrei fengið neitt fylgi. Englendingar leggja mikla áherslu á samvinnu milli þingmanns og kjósenda og þeir skoða þingmanninn * ekki aðeins fulltrúa til þess að mæta á þingi heldur einn- ig sem helsta borgara kjördæmisins. Hann verður að standa í stöðugum bréfaskriftum við kjósendur sína. Mæta við öll hátíðleg tækifæri í kjördæminu og halda þar ræður, standa fyrir samskotum, vígja brýr eða önnur :nannvirki o. s. frv. Allir þykjast hafa rétt til að ónáða hann og biðja hann um eitt og annað. Hann er skoðaður sem opinber persóna, en ekki sem prívatmaður. Síðan 1918 hafa í raun og veru allir breskir karl- menn, sem eiga fast heimili og eru 21 árs, kosningarrétt. Konur verða að vera 30 ára að aldri til þess að geta orðið kjósendur. Einstaka menn geta kosið í tveim kjördæmum. Nú eru engin ein lög til um kosningarrétt, sumir hafa hann eftir lögum frá. 1918, en aðrir eftir lögum frá miðöldum. það er þess vegna mjög erfitt og vandasamt verk að semja kjörskrá, og hið opinbera ber enga ábyrgð á því. Hver einstakur kjósandi verður að sjá um að hann komist á kjörskrá, og vegna þess að lögin eru svo mörg og óljós, þarf oft að leita úrskurðar dómstólanna um hverjir séu kjésendur. Kostar það alt mikið fé, en ríkið tekur engan þátt í þeim kostnaði. Eftir enskum skilningi eru kosningar og undirbúningur þeirra einkamál kjósenda og frambjóðenda, sem hið opinbera má ekki blanda sér í. Kjörstjórnir mega ekki kjósa, nema þegar frambjóð-