Samvinnan

						SAMVINNAN                                  65

nota pólitíkina til þess að fleyta sér áfram til vegs og

valda. J»etta er sjaldgæft á Englandi. Kjósendur kasta

miklu fremur atkvæðum sínum á málstirða járnsmiðinn,

sem rekið hefir verksmiðju sína í mörg ár af miklum

dugnaði, eða kolanámumanninn, sem um langt skeið hefir

stjórnað sjúkrasjóði starfsbræðra sinna, eða einhverju

þessháttar fyrirtæki, heldur en ungan og óreyndan mál-

rófsmann.

í hverju kjördæmi hafa flokkarnir stjórnmálafélög,

sem svo hafa miðstjórn í Lundúnum. Seint á 19. öld fór

það að verða alsiða að þessi félög réðu því að mestu,

hvaða menn væru í kjöri við þingkosningar (Caucus).

þau ráða enn miklu um þetta, en þó hefir vald þeirra

minkað á síðustu áxum, en áhrif flokksstjórnarinnar

vaxið.

Á Englandi bjóða menn sig sjaldan fram til þings

utan við flokkana, og af því flokkaskiftingin er svo

ákveðin, eru stefnuskrár frambjóðenda venjulega fáorð-

ar. þeir lofa að fylgja flokki sínum í þeim stórmálum,

sem valda aðalágreininginum milli flokkanna. I öllum öðr-

um málum hafa þeir óbundnar hendur.

Ef einhver þingmaður skiftir um skoðun á mikilvægu

flokksmáli, eða þykist ekki lengur geta fylgt flokki sínum

að málum, er það venja að hann leggur niður þing-

mensku, heldur en að svíkja kósningaloforð sín. En

drengilegast þykir, að hann leiti aftur kosningar í sama

kjördæmi. Pað er að segja. Hann leggur ihálstað sinn

úndir dóm kjósenda. J>étta kemUr óit 'fyrir, og sýnir það

vel siðferðisþroska enskra stjórrimálamariha.

' Nú riiundu kannske margir halda, eftir það, sem hér

hefir vérið sagt að framan.'að þingmenri væru algerlega

háðir kjósendum sínum, en því fer fjarri að svo sé.

Liggja til þess ýmsar orsakir.

Öldum saman hefir sú skoðún þróast hjá brésku þjóð-

inni, að þingmenri megi ekki láta 'vilja kjósenda sinna

hafa nein áhrif á hegðun sína í þingsalnum, og umfram