Samvinnan

						SAMVINNAN                                  69

pegar þingið er sett fer aðalathöfnin fram í efri deild

og konungur heldur þar ræðu. Síðan fara neðri deildar-

menn í sinn sal og kjósa forseta (Speaker). það er sér-

kennilegt fyrir Parlamentið, að forsetakosningin er ekki

flokksmál. Speaker er æfinlega endurkosinn meðan hann

gefur kost á sér, þo að andstæðingar hans komist til valda

og séu í meiri hluta. þegar forsetaskifti eru, er hinn nýi

forseti kosinn úr meiri hluta flokknum, en ætíð með sam-

þykki minni hlutans. það kemur aldrei fyrir að neinn

ágreiningur eigi sér stað um kosningu forseta. Hann er

altaf kosinn í einu hljóði.

Veldissproti þingsins (Mace) er tákn valds þess. Hann

er hinn mesti dýrgripur, settur gimsteinum, og liggur á

borðinu fyrir framan forseta meðan fundur stendur yfir,

og er borinn inn þingsalinn á undan forsetanum hvert

sinn er hann gengur til sætis síns. þegar forseti er sest-

ur í stólinn, og sprotinn lagður á borðið. er þingið heiiagt.

Forsetastarfið er ákaflega erfitt og vandasamt, vegna

þess hve þingsköp eru forn og margbrotin. það eru því

að eins gamlir og þaulreyndir þingmenn, sem kosnir eru.

Forsetinn er mest virti embættismaður landsins (First

Commoner in the Realm) og hefir sömu laun og hæstu

ráðherrar, og auk þess embættisbústað í þinghúsinu.

þess má geta, að forseti tekur aldrei þátt í umræð-

um og greiðir aldrei atkvæði, nema ef atkvæði eru jöfn,

þá hefir hann úrslitaatkvæði. í síðastliðin hundrað ár,

hefir það þó varla komið fyrir, að forseti hafi greitt at-

kvæði, og gerir það líklega ekki framar.

það er talinn einn hinn vandasamasti starfi, að vera

forseti, og vald hans er mikið. Forseti ræður því meðal

annars í hvaða röð menn fá orðið, og jafnvel hvort menn

á annað borð fá að tala. þingmenn fá ekkí 0V^ >- þeirri.

röð, er þeir biðja um það, heldur eftir því, sem forseía"

þóknast. Ráðherrar og helstu menn flokkanna sitja fyrir

óþektum þingmönnum. Venjulega ráðfærir forseti sig

við trúnaðarmenn flokkanna (Whips) um það hverir eigi

að tala í hvert sinn, og það er venja að flokkarnir ákveða