Samvinnan

						70                                      SÁMVINNAN

hvaða menn skwli hafa orð fyrir þeim í hverju máli, og

eru vanalega valdir til þess þéir menn er mesta sérþekk-

ingu hafa á málinu. Svo tala fáir aðrir. Fjöldi þingmanna

tekur því nær aldrei til máls.

það þykir heldur ekki hlýða, að þingmenn séu altaf

að halda ræður, en þess er stranglega kraf ist, að þeir greiði

atkvæði um öll mál, er nokkru skifta. Atkvæðagreiðslan

er birt í blöðunum, og ef þess verður vart, að einhver

þingmaður vanrækir oft að greiða atkvæði, er það nokk-

urnveginn víst að hann nær ekki endurkosningu.

þess má geta, að hver þingmaður má ekki tala nema

einu sinni um sama mál. Á nefndafundum mega menn

tala eins oft og þeir vilja og flytja breytingartillögur.

Umræður um mál fara jafnan mjög kurteislega fram

í þinginu. Flest ríki hafa sniðið þingsköp sín„ að meira

eða minna leyti eftir enskri fyrirmynd; en auðvitað slept

þeim atriðum, sem eiga rót sína að rekja til sögulegra

viðburða og væru óhugsandi utan Englands. þó má minn-

ast á það sem sérkennilegt fyrir England, að engin ákvæði

eru til um það, að meiri hluti þingmanna þurfi að vera á

á fundi til þess að samþyktir séu lögmætar. Fundur er

lögmætur ef 40 þingmenn eru viðstaddir og þá er hægt

að taka allar ákvarðanir. Bretum þykir engin þörf á að

skylda þingmenn með lögum, til þess að sækja fundi. J>að

er talið sjálfsagt að þeir greiði atkvæði um mikilvæg mál,

og sæki fundi er þeim þykir ástæða til, en það er alt

frjálst, og engin skylda til þess að koma í þinghúsið.

pað er venja, að stjórnin ráðgast við foringja and-

stæðinganna um flest helstu mál, utan við þingsalinn, og

yfirleitt má segja að formaður stjórnarandstæðinga hafi

rneiri áhrif og virðingar, en venja er til á þingum ann-

ara þjóða.

Foringjar flokkanna hafa mikil völd, eins og vænta

má um svo fjölment þing. Fjöldi þingmanna hefir lítil

áhrif á stjórnmálin, en þó telja Bretar það ógerning að

fækka þingmönnum, því þá væri auðveldara   fyrir   for-