Samvinnan

						7Í                                      S A M V I N N A N

er allur fjöldinn af frumvörpum saminn af einstókum

þingmönnum. Auðvitað eru mörg þeirra samin í flaustri,

og oft, kanske oftast, er helber hreppapólitík orsökin til

þess, að þau koma fram. þmigmenn vilja þóknast hátt-

virtum kjósendum og vinna fyrir hagsmuni þeirra. Stund-

um er líka með í spilinu, meiri eða minni von um eigin

hagnað. Af þessu stafar hinn endalausi reipdráttur og

hrossakaup, milli einstakra þingmanna og þingflokka, sem

er að verða eitt af mestu átumeinum þingstjórnarinnar

í flestum löndum. Vegna þess að lögin eru oft samin í

ílaustri, þarf sífelt að breyta þeim eða jafnvel afnema

þau með öllu. Vér þurfum ekki að fara lengra en í Stjórn-

artíðindin íslensku, til þess að sjá, að á hverju þingi eru

samin fleiri og færri lög til þess að afnema eða breyta

lögum frá næstu þingum á undan. þetta er alt öðruvísi á

Englandi. þar er þingmönnum gert erfitt eða því nær

ókleyft, að koma frumvörpum gegn um þingið. Englend-

ingar hafa þegar fyrir öldum síðan fundið það, að stjórnin

með allri þeirri þekkingu og reynslu, sem hún hefir, eða

getur auðveldlega aflað sér, stendur ólíkt betur að vígi

með að semja góð og skynsamleg frumvörp, heldur en

þingmenn, sem sjaldan hafa þekkingu eða tíma til þess að

uthuga málin svo vel sem skyldi.

Allir þingmenn hafa að vísu að nafninu til rétt til að

flytja frumvörp (nema um mál er mundi hafa í för með

sér aukin útgjöld fyrir ríkissjóð), en þingmannafrum-

vörp má aðeins taka til meðferðar á föstudögum, en þá

er fundi slitið fyr en aðra daga, og svo á þriðjudags- og

miðvikudagskvöldum eftir kl. 8i/2- Petta gildir þó aðeins

um veturinn fram að páskum. Eftir páska tekur stjórnin

flesta þessa daga, og undir þinglokin þá alla, til þess að

láta ræða sín frumvörp. pareð flest mál eru afgreidd undir

þinglokin, má heita að loku sé fyrir það skotið, að þing-

mannafrumvörp nái fram að ganga. J>að hefir heldur ekki

skeð, síðan árið 1825, að mikilvægt frumvarp frá einstök-