Samvinnan

						SAMVINNAN                             75

um þingmönnum hafi komist í gegn um neðri málstofu

breska þingsins*).

Nú mundu margir halda, að með þessari tilhögun væri

þingið og lagasmíði þess langt á eftir tímanum og í sí-

feldri baráttu við hinar nýrri stefnur í þjóðfélagslífinu.

En svo er eiginlega ekki. Stjórnin er ágætur hemill á

fljótfæmi og framhleypni þingmanna, en hún er ekki nógu

sterk til þess að geta til lengdar verið þröskuldur í vegi

fyrir framförum. í mentuðum löndum, þar sem blöðin eru

voldug og þjóðin hefir áhuga á stjórnmálum, er alt af

hægt að vekja svo mikinn byr fyrir góðum nýmælum, að

stjórnin, að minsta kosti verði neydd til að taka þau til

athugunar. Ennfremur getur auðvitað meiri hluti stjórn-

arflokksins, alt af neytt stjórnina til þess að leggja frum-

vörp fyrir þingið, en slíkt hefir þó sjaldan komið fyrir.

•Ennfremur útilokar þessi tilhögun alla hreppapólitík.

Kjósendur vita það vel, að þingmaður þeirra getur ekki

útvegað kjördæminu neina bitlinga. Hann getur til dæmis

ekki útvegað því nýjan járnbrautarspotta eða fé til ann-

ara fyrirtækja.

Alt þetta leiðir til þess að enska þingið semur tiltölu-

lega fá Iög samanborið við þingin á meginlandi álfunnar.

þau eru jafnan ákærð fyrir ofmikla og flausturslega laga-

smíði. Englendingar ásaka sitt þing fremur fyrir að vinna

of lítið en of mikið.

Vér sjáum því, að aðalþátturinn í löggjafarstarfsemi

þingsins er í því fólginn, að athuga og rannsaka frumvörp

stjórnarinnar. Breyta þeim og laga eða jafnvel felia þau.

1 þessu liggur ágæti Parlamentisins sem löggjafar-

þings. Fyrst semur stjórnin frumvörpin með aðstoð hinna

bestu sérfræðinga, síðan eru þau rædd á fjölmennu þingi,

þar sem komnir eru saman margir af hinum nýtustu

mönnum í öllum atvinnugreinum landsins. pegar þau hafa

gengið gegnum þennan hreinsunareld, má búast við því,

að þau hafi að minsta kosti losnað við verstu gallana, svo

*)  pað er að segja „stórpólitískt" frumvarp, Public Bill.