Samvinnan

						78                                      SAMVINNAN

Síðan árið 1713 hefir það verið föst regla, að þingið

tekur enga fjárveitingu til umræðu, nema að stjórnin

biðji um hana. Ef þingið (þ. e. neðri deild) vill bæta ein-

hverri fjárveitingu við frumvarp stjórnarinnar, verður

að senda konungi bænarskrá um, að hann sjái um, að

stjórnin taki málið að sér. petta kemur aldrei fyrir nú á

dögum, því fjármálaráðherra kynnir sér helstu áhugamál

neðri deildar áður en hann leggur fjárlagafrumvarpið

f yrir þingið.

Af útgjöldum ríkisins er fullur þriðjungur íastákveð-

inn, og breytist ekki frá ári til árs. Svo sem laun konungs,

vextir og afborganir af ríkisskuldum, laun dómara og

sendiherra og svo framvegis. Aðrar fjárveitingar eru

samþyktar af þinginu til eins árs í einu. I byrjun hvers

þings eru samin lög um að stjórnin megi veita fé til hers-

ins. Ef þetta væri ekki samþykt í eitt sinn, yrði stjórnin

að leysa upp herinn. petta hefir verio venja síðan árið

1688, til þess að koma í veg fyrir, að konungur gæti haft

fastan her, sem nota mætti til þess að kúga þjóðina, eins

og Miðaldakonungarnir reyndu að gera. Englendingar

óttast ekkert eins og harðstjórn, hvort sem hún kemur að

ofan eða neðan.

Útgjöldunum er skift í þrjá flokka. Til hers, flota og

borgaralegrar embættisstjórnar (The Spendíng Depart-

mentfi). Á síðustu tímum er einnig kominn nýr liður, út-

gjöld til alþýðumentunar.                                       m

Nú ber þess að gæta, að eftir enskum skilningi á ekki

að veita fé til verklegra framkvæmda úr ríkissjóði, nema

heill og öryggi alríkisins krefjist þess. Hafnir, brýr, veg-

ir og járnbrautir og sömuleiðis flostir skólar og sjúkra-

hús, er» bygð af bæjarfélögum, einstökum mönnum eða

hlutafélögum, eða þá reistir með frjálsum samskotum,

eins og áður er skýrt frá. pegar fé er ^eitt úr ríkissjóði

til þesskonar fyrirtækja, er það annaðhvort að stjórnin

eftir samkomulagi við ópólitíska nefnd sérfróðra manna

ræður hvernig  fénu   er  varið, eða að þingið samþykkir