SAMVINNAN 79 með lögum, eitt skifti fyrir langt tímabil, hvernig skifta eigi fénu. . - .. Einstakir þingmenn geta því lítil sem engin áhrif haft á f járveitingar til verklegra framkvæmda. J>egar einhver þingmaður flytur frumvarp í neðri deild, um hvaða.efni sem það er, verður hann að undirskrifa hátíðlega yfirlýs- mgu um að hvorki hann sjálfur persónulega né kjósendur hans, hafi öðrum fremur hag af því, að frumvarpið verði að lögum. Englendingar hafa fyrir löngu séð hvílík hætta getur stafað af reiptogi einstakra þingmanna um bitlinga til kjördæmanna, og þeir hafa því tekið það ráð, að gera þingmönnum ókleyft að eiga frumkvæðið að þesskonar fjárveitingum. þeim þykir tryggara að fela frumkvæðið stjórninni, sem fulltrúa meiri hluta þingsins. pað er líka í fullu samræmi við stjórnarhætti forn- Germana, að Englendingar halda því fram, að ríkið eigi aðeins að kosta þær framkvæmdir, sem miða að því að vernda öryggi og velferð ríkisheildarinnar. Annað verða bæjarfélögin og einstakir menn að sjá um. Slíkt heyrir ekki undir Parlamentið. Flestallar aðrar þjóðir hafa vikið frá þessari grund- vallarsetningu þingstjórnartilhögunarinnar, en ekki hefir það gefist vel. Útgjaldafriamvarpið er fengið til meðferðar einni fastanefndinni (Committée of Supply). Hún getur ekki hækkað útgjöldin, en hún dreg*r oft úr þeim og breytir einstökum liðum í frumvarpinu. þegar frumvarpið hefir verið samþykt í neðri deild, er það sent til lávarðadeildar- innar, og hún verður að samþykkja það óbreytt. Ef hún hefir ekki samþykt það innan mánaðar frá því það var afgreitt frá neðri deild, biður stjórnin um staðfestingu konungs ©g fjárlagafrumvarpið verður að lögum, hvað svo sem lávarðaxnir segja. Eftirlit þingsins með framkvæmdarstjórninni, er einn hinn mikilvægasti þáttur í starfsemi þess.. Ef því finst stjórnin, einstakir ráðherrar eða embættismenn hafa mis-